Het is weer die tijd van het jaar: de magnoliabomen zijn nog niet uitgebloeid en zie daar, de ziekboeg ligt weer vol — gebroken ribben, kapotte ruggen en quarantaine om de verspreiding van virussen tegen te gaan. De WTC heeft opnieuw zijn deel van de pech te verwerken. We wensen elk en iedereen apart veel beterschap toe, zei ooit een gerespecteerd agent.

Een tiental moedige zielen tekenden present voor een rit naar de Kalkense Meersen, wat omschreven wordt als een uitgestrekt, drassig natuu

Nog 61 dagen scheiden ons van de “Grand Départ”, neen, niet die van de Tour de France maar van het grote avontuur Meldert-Toulouse! De plankenkoorts, den drive, de goesting begint dan ook alsmaar te groeien, en werkt blijkbaar zelfs aanstekelijk, want het blijft inschrijvingen voor Toulouse regenen binnen onze kleine club. Ondertussen zijn we al met elf fietsers die het volledige traject zullen proberen afhaspelen, drie medeleden die het tot Chateauroux gaan uitzingen en onze twee begeleiders die hopelijk ook tot Toulouse bij ons zullen blijven. Dat we met de club in een goede flow zitten, was deze ochtend  dan ook te merken aan het aantal starters dat zich aandiende, ah ja want een starter die zich niet aandie

Parijs-Nice staat ook bekend als de rit naar de zon. Daar was evenwel op zaterdag niet veel van te merken, de rit moest namelijk ingekort worden tot een schamele 45 kilometer en aan de geïmproviseerde aankomst lag er sneeuw. Ook bij ons geselden op zaterdag allerhande maartse buien met regen, hagel en zelfs sneeuw in de d’Ardennen, ons klein Belgenland. Voor zondag voelden we de bui al hangen. Maar niets was minder waar want op zondagochtend scheen een felle zon om 8 uur al in de ogen van menig WTC-lid. Een blik op de thermometer deed wel menig voorhoofd fronsen want het was amper 1°C! Tijd dus om de nieuwe “event-vest” uit te testen. En tijd dus voor velen om een beetje “in ’t zwart” te gaan bijtrainen. Zij die lijden aan een chronische vorm van insomnia, vinden het nodig om voor dag en dauw, al wat kilometers te gaan bijtrainen in “den duik”. In de aanloop naar de fietstocht naar Toulouse in mei worden duchtig geheime kilometers bijgetraind achter de rug. Ah ja want ge wilt toch geen mal figuur slaan of afg

Met een weekje vertraging was het deze zondag dan zo ver. De nieuwe koerstenues waren eerder deze week geleverd door Vermarc, want wij kopen lokaal en niet in China hoewel de uitrustingen daar misschien toch ook wel gemaakt zijn. Maar hadden ze effectief van China of Taiwan gekomen, hadden de maten veel te klein geweest en zou niemand van de met spieren behangen WTC-leden in zijn zondags kostumeken gekund hebben. Ge zou Stefano Di Longo met zijn meter vijfennegentig daar sjiek zien staan hebben in zijn veel te korte broek van een veel te klein Chineesken. Neen, niet van dit alles, topkwaliteit gegarandeerd door stichter Frans Verbeeck, geheel toevallig naamgenoot van mijn grootvader, alleen hier en daar een zeemvel dat wat tussen de benen van Joris schuurde tijdens de rit. Is hij te groot geschapen, is hij niet gewend zijn ruiten te kuisen met zeemvel en had hij een allergische reactie, maar het resultaat was wel dat hij tijdens het rijden op nogal ongemakkelijke wijze in het eigen kruis moest tasten en zijn kunstmati

Het eerste weekend van maart is vaak het sein om het Vlaamse wielerseizoen van start te schieten met het tweeluik De Omloop het Nieuwsblad en Kuurne-Brussel-Kuurne. En net als de echte, klassieke wielrenners trekken dan ook de “play-back” coureurs zich als vanouds op gang. Net als in het profpeloton, regende het ook bij de WTC vooraf annulaties ingevolge snot-,keel- en longperikelen. In onze kleine club hebben we echter niet de luxe om iedere afwezige te vervangen zoals ze bij de profp

De clubfoto, staat normaal gezien altijd gepland in het begin van het seizoen. Alleen, dit seizoen lukte het niet ingevolge externe omstandigheden van buitenaf : dan was het weer te slecht, dan was er te weinig volk, dan was de fotograaf er (dikwijls) niet, dan was het congéperiode, dan was het café in verbouwing en stond er een stelling op de foto, kortom het zat allemaal wat tegen. Daarom dus dat de foto nu genomen werd op de laatste rit van het seizoen, wat uiteraard veel logischer is, omdat dan iedereen op zijn scherpste staat, strak is afgetraind en als gegoten zit in het mooie fluo fietskostummeken. Dat er maar elf leden op de groepsfoto stonden, klopt eigenlijk niet, er stonden er nog zes meer op maar het waren niet van de grootste en die stonden dan nog op de tweede rij ook. We stonden ook voor Ingrid, die bijgevolg ook niet te zien is. Het langste nog levende, “actieve” lid, Hans, staat er ook niet op omdat hij het gewoonw

De rit van deze zondag begon al niet onder een gunstig gesternte. Kon ook niet, aangezien de regen in de voorbije nacht met bakken uit de lucht viel en de sterren dan ook niet te zien waren. Op de autoloze zondag is de fiets koning, de voetganger keizer, en de auto een slaafje van de twee, althans zo zou het moeten zijn maar dat geldt alleen voor de grote, deelnemende steden, niet voor de boerenbuiten. Maar daarover straks meer. Nog voor er enig startschot kon worden afgeschoten, vond Joris het nodig ons er attent op te maken dat hij met een platte band stond, wellicht van de tien meter van aan de koffer van zijn auto naar de voorkant van het café. Waarschijnlijk weer de lokale sjampetter die het niet zo heeft op de fietsers, die hier en daar wat punaises had rondgestrooid, nadat hij vorige week onze twee marathonfietsers op den boek had gezwierd omdat ze aan de houtzagerij niet op het fietspad reden. Op zondagnamiddag dan nog wel, tijdens de marathon van 200 kilometer. Misschien dat Agent 327 nu eeuwige roe