Het is weer die tijd van het jaar: de magnoliabomen zijn nog niet uitgebloeid en zie daar, de ziekboeg ligt weer vol — gebroken ribben, kapotte ruggen en quarantaine om de verspreiding van virussen tegen te gaan. De WTC heeft opnieuw zijn deel van de pech te verwerken. We wensen elk en iedereen apart veel beterschap toe, zei ooit een gerespecteerd agent.
Een tiental moedige zielen tekenden present voor een rit naar de Kalkense Meersen, wat omschreven wordt als een uitgestrekt, drassig natuurgebied. Gezien het forfait van de parcoursbouwer werd er, begrijpelijk, argwanend naar de toekomstige kilometers gekeken die ons werden voorgeschoteld.
Klokslag 8.30 uur schoot Kris DB uit de startblokken: “Té geloin, tein zoin we wig!” We hadden het al in de smiezen: Kris moest op tijd thuis zijn om dochterlief Yentl en Stefano Di Longo aan te moedigen voor hun eerste halve marathon. Later op de dag zou blijken dat zij dit met brio zouden afwerken. Bij deze: proficiat Yentl en Stefano met deze puike prestatie! Bij de B’s en de C’s kijken ze al rijkhalzend uit om zich met z’n allen in jullie wiel te nestelen, nu jullie conditioneel zo goed in orde zijn.
Onder een welgekomen stralende zon, maar met kille noordwesterwind op kop, lieten wij het mondaine Meldert achter ons. Nu ja, kil… wat is kil als je Carsten Kindermans heet? In korte broek en na vijf kilometer het overjasje open, à la Julian Alaphilippe. De Scalle liet zich ontvallen dat het deze zomer wellicht een Borat-pakske zal worden om het hoofd te bieden aan de hitte.
Het was oppassen: het had ’s nachts nog stevig geregend en daardoor was het opletten in de vettige bochten, net nu de parcoursbouwer er enkele lange rechte stukken had ingebouwd ten voordele van onze gemiddelde snelheid. Het moet gezegd: het was een aangename mix tussen rechte stukken en een bochtig parcours in verstedelijkt gebied. We wonen nu eenmaal niet in de Walen, alwaar het bijna alleen maar rechtdoor is. Misschien een tip voor een van de toekomstige ritten?
Terwijl iedereen gezapig zijn gezicht liet besproeien door het opspattende water van zijn voorganger, was er ineens consternatie ter hoogte van Den Aard: de bitumineuze voegvullingsmassa zorgde ervoor dat Yves zijn ketting van het tandwiel liep. Yves, handig als hij is, had het euvel in no time opgelost en we konden onze rit rond de Kalkense Meersen verderzetten.
Nu we Wetteren voorbij waren, had onze parcoursbouwer nog enkele verrassingen in petto. Naast het feit dat hij Jos en Peter een keer of vier à vijf had liggen met enkele “skerpe” linken en rechten — zoals Wolfke zou zeggen — had hij er ook nog enkele wegels in gestoken. Flashback naar de wintertrainingen, waar we doorgaans zulke wegen opzoeken. We lieten het niet aan ons hart komen en deden waar we goed in waren: onze parcoursbouwer de schuld van alles geven.
We zetten onze terugweg verder tot het achterwiel van Kris iets voor Lede zich plots begon te gedragen als een puberende stuifzwam en zich hulde in een mist van wat wij in de volksmond “tubelessmelk” noemen. Helaas had Kris die ochtend magere melk in zijn banden gedaan en kon de sealant — blijkt het correcte Nederlandse woord — het gat niet dichten. Gelukkig was Kris niet gehaast en vond hij naast de tijd om het voetpad in het wit te schilderen ook nog de tijd om er een binnenband in te steken… met een te kort ventiel. Dus opnieuw demonteren. Vier man was er nodig om de band er terug op te krijgen. Ze stonden er mooi bij, net als puberende tieners, de melk van Kris zijn banden van hun handen te vegen.
Ondertussen had de zon de natte wegen droog gekregen en werd er nog eens stevig doorgetrokken op de Kattenbroek om samen binnen te lopen bij onze favoriete barmoeder.
De zon had net voldoende kracht om ons buiten op het terras te verwelkomen. En zoals elke week is de après-bike altijd goed voor heroïsche verhalen of voor een of andere primeur van de week. Zo kwamen we te weten dat Jean hem pillen zou bestellen met Kenin. In West-Vlaanderen zullen ze dat niet gesnapt hebben: Kenin in pill’n draai’n? Nogh noait van ghoard wi! Ik heb het eens opgezocht: kinine zijn pillen tegen de behandeling van malaria. Heeft Jean dan pillen tegen malaria nodig? Van een primeur van de week gesproken!
Op naar volgende week!
Doorgaans proberen we altijd een stukje van het parcours mee te nemen om de sfeer van de Ronde op te snuiven.
Tot de volgende!
Anoniempje