Parijs-Nice staat ook bekend als de rit naar de zon. Daar was evenwel op zaterdag niet veel van te merken, de rit moest namelijk ingekort worden tot een schamele 45 kilometer en aan de geïmproviseerde aankomst lag er sneeuw. Ook bij ons geselden op zaterdag allerhande maartse buien met regen, hagel en zelfs sneeuw in de d’Ardennen, ons klein Belgenland. Voor zondag voelden we de bui al hangen. Maar niets was minder waar want op zondagochtend scheen een felle zon om 8 uur al in de ogen van menig WTC-lid. Een blik op de thermometer deed wel menig voorhoofd fronsen want het was amper 1°C! Tijd dus om de nieuwe “event-vest” uit te testen. En tijd dus voor velen om een beetje “in ’t zwart” te gaan bijtrainen. Zij die lijden aan een chronische vorm van insomnia, vinden het nodig om voor dag en dauw, al wat kilometers te gaan bijtrainen in “den duik”. In de aanloop naar de fietstocht naar Toulouse in mei worden duchtig geheime kilometers bijgetraind achter de rug. Ah ja want ge wilt toch geen mal figuur slaan of afgaan gelijk een gieter op zo een fietsreis van één week.

Maar genoeg daarover gezwetst, ieder doet wat hij wil behalve op zondag vanaf 08:30 uur tot ongeveer 11:30 uur. Dan moet er rekening gehouden worden met de andere leden. Na de start is dat aanvankelijk wat moeilijk want afhankelijk van wie op kop rijdt, kan het tempo wat te hoog liggen. Vooral voor de leden met al wat jaren op de teller die eerst de tikker wat moeten opwarmen alvorens “in het rood te trekken”. Trouwens, ik had nog niet vermeld dat wij vandaag met 18 aan de start stonden. Helaas moesten we André missen die vorige week bij zijn ongelukkige val toch een drietal ribben blijkt te hebben gebroken. Wij wensen André een spoedig herstel toe. Wie er ook niet was, was Yves. Volgens een anonieme informant vond Yves dat zijn prioriteit de voorbije nacht op Kastrolleken XL, de scoutsfuif, lag en niet in zijn boxspring. Maar speciaal om Yves zijn opgelopen trainingsachterstand weg te werken wordt de avondrit van komende week verschoven naar woensdag ipv donderdag, zodat hij ook kan meefietsen. Hierdoor lopen we misschien Joris dan weer mis aangezien hij op woensdag van “babysit” wacht is. Ali-Express wordt al afgespeurd naar een kinderzitje dat ook op de carbonnen zadelpen kan worden gemonteerd, uiteraard volledig volgens de Chinese veiligheidsnormen.

Ik ben ook vergeten te zeggen dat Katrien nu deze zondag degene was die nogal afstak bij de rest als enige in haar fluo-gele “koers onesy”. Zelfs Jean was al volledig getooid in onze luxueuze bordeaux-zwarte koerssmoking. Wie ook nog niet in tenue was, was Thierry, die vandaag zijn officiële debuutrit maakte als nieuw lid. Zijn kostuum zal volgen middels de eerste nabestelling. Katrien, Yentl en chaperonne Dirk trokken zich als eersten op gang en zouden ook als eersten terug zijn, aangezien zij de korte rit gingen afhaspelen. Vaste waarde Els ligt ook even in de lappenmand met een overbelaste knie wellicht opgelopen bij het overstrekken op de spinning-fiets. Voor zij die denken dat fietsen een relatief veilige en minder belastende sport is, denk dan maar al iets anders. Maar een blessure bij spinning is heel erg zeldzaam aangezien ge altijd op één en dezelfde plaats fietst en ge bijgevolg niet kunt onderuit schuiven in den bocht of over uw stuur slaan bij een te bruusk remmanoeuver. Wie dat wel kan bij het fietsen, is Jelle. Wat Van Der Poel allemaal kan op de fiets, awel dat kan Jelle dus niet é. Het was al close in Nieuwerkerken waar wij een smal, slingerend betonpad volgden en waar in een scherpe bocht Jelle een ontmoeting met de graskant had ingepland. Gelukkig bleef hij en degene die hem volgden nog recht. Een drietal kilometer verder was het dan toch van dat. In de smalle straatjes van Erpe of was het Mere, waar we moesten draaien en keren, stak plots een bellende Albanistanesiër zonder zien de straat over recht naar zijn collega-inbrekers aan de overkant van de straat. Bijgevolg een kettingreactie van noodstoppen, waarbij Jelle nogal ongracieus over het stuur dook. Echter zonder erg want in een wiedeweerga zat hij alweer in het zadel. Hij zou later in de rit nog het noodlot tarten door op kop, met zonder handen zijn dagelijkse portie natuurnoten uit de achterzak te vissen en deze binnen te smikkelen. Jelle zou achteraf zeggen dat hij wel gewend is van vallen en dat hij degene is op familie-uitstapjes die zeker over die tak valt waar de ander negen al zijn overgestapt. Op Ali-Express wordt ondertussen gespeurd naar een doeltreffend side-impact system voor de Jelle en een voordelige groeps hospitalisatie vezekering voor de rest.

Ondertussen was Bill druk in de weer, de bloeiende magnolia’s te tellen onderweg. Voor wie het niet wist, in Bill schuilt een gevoelige, romantische ziel. Magnolia’s zijn trouwens van origine, Aziatische bomen vernoemd naar een aloude legende waarbij het Chineesken Da Wang een Arabisch vriendinneken had die Noria heette. Iedere dag ging Da Wangsken vragen :”Mag Nolia buiten komen spelen?”, want ja Wangsken kon de “R” niet uitspreken en bijgevolg mocht Noria ook nooit buiten spelen. Waar Wangsken dan zat te wenen, groeide uit de plas die zijn tranen hadden gevormd een boomstruik die dan de naam “Magnolia” kreeg. Dit geheel ter culturele zijde.

Maar onder een stralende zon slingerde onze route zich door groene weides vol blinkend lentegras. Hier en daar werden onze mijmeringen wel verstoord door een onvoorzichtig zondagsrijder die weer maar eens te laat was om zijn zondagse bestelling op te halen bij de lokale warme bakker. Het viel wel op dat er reeds veel wegeniswerken aan de gang zijn niettegenstaande het nog lang duurt eer het lokale verkiezingen zijn. Na onze passage in Gontrode hadden we op zeker ogenblik zeker twee kilometer kapotgeschoten beton voor de wielen uiteindelijk eindigend voor een grote graafmachine waar we maar net rond konden. In Erpe-Mere aan café Beek waren we ook al genoodzaakt geweest een omtrekkende beweging te maken. Gelukkig riep ik tijdig dat ze vooraan het fietspad over de spoorweg moesten pakken of ze hadden het niet eens gezien.

Op de terugweg met de wind schuin in de rug steeg het tempo zienderogen en aan het Waterkasteel in Moorsel scheurde er zich vooraan een groepje af die nog eens het snot uit de neus wilden rijden. Joris deed tot tweemaal toe een chasse-patate en werd weergepakt door de achtervolgende groep. Bij aankomst bij Ingrid bleken de President en de Scalle tot ieders angst verdwenen. Maar na een tiental minuten daagden zij op met tassen vol gevuld met allerlei versnaperingen. Jean had ondertussen nog maar eens zijn tijger losgelaten en grolde als een krolse kat als hij Ingrid zag in haar strakke “lederhosen” en topje met luipaardprint. Zijn gedachten dwaalden onmiddellijk af naar een filmklassieker “Ilsa Wolvin van de SS” waar Ilsaken veelvuldig haar “karwats” deed nederdalen op menig mannelijk lid. Het was duidelijk dat Patriciaken deze zondag Jean niet kwam ophalen of hij zou anders minder praat op gehad hebben.

Nog snel werden tientallen uitnodigingen tot de receptie van “50 Jaar WTC” verdeeld onder de aanwezigen zodat deze vakkundig in de respectieve brievenbussen kunnen worden gedropt. Het valt ook op dat er ondertussen almaar meer koude chocomelk van kleine bruine kalfjes wordt gedronken en veel minder pilsbieren en aanverwanten. We moeten dringend iets beginnen doen aan de pilsmalaise in de Belgische Brouwerijen maar op die manier zal het faillissementen regenen. Wij beloven plechtig er iets te zullen aan doen, als we behouden weergeraken van Toulouse.

Tot volgende week!

El Churto