Trouwe volgers van onze wielerclub weten dat wij jaarlijks een quiz organiseren waarbij Jo en Kurt menig vragen in een powerpoint gieten die stilaan naam en faam begint te krijgen in onze contreien. Hierdoor gaat er af en toe ook een delegatie van onze club deelnemen aan een quiz her en der die door andere clubs wordt georganiseerd. Zo haalden onlangs een 4-tal leden een prachtige eerste plaats op een quiz waarbij een 30-tal ploegen aan deelnamen. En zo kunnen we een bruggetje maken naar het begin van ons wekelijks verslag van de gereden rit.
Op menige quiz zou volgende vraag perfect gesteld kunnen worden: Welke feestdag, over de landsgrenzen heen, wordt er gevierd op zondag 5 april 2026? Ware het niet dat het antwoord een verhitte discussie zou teweeg brengen tussen pilarenbijters en fanatieke koersliefhebbers. En ik kan ze geen ongelijk geven. De ene helft zou volmondig Pasen scanderen, terwijl de andere helft zou zweren op de ogen van dochterlief, dat het de Ronde van Vlaanderen is. En zoals het de Belgische politiek beaamt, komen we voor de pinne met een compromis. Op de dag van de verrijzenis van onze Lieven Heer, gaat ook de Ronde van Vlaanderen door.
Als men mij een kilo of twaalf geleden vroeg wat ik wou voor mijnen Pasen, antwoordde ik steevast hetzelfde, namelijk hetzelfde wat Jezus voor zijn Pasen kreeg…op donderdag iets gaan eten en drinken met mijn maten, vrijdag en zaterdag spoorloos zijn, en op zondag terug tevoorschijn komen alsof er niets aan de hand is…
Terwijl sommige leden haastig enkele kilo’s chocolade eieren in de tuin strooiden, zaten andere leden vooral bezig met de weersvoorspelling van de dag. Heel veel wind, een wolkenstreep die zou voorbij razen op de buienradar tussen 7u30 en 8u00 baarden vooral de goed-weer-rijders zorgen. En eens dat het eerste bericht van twijfel verstuurd word in onze Whatsapp groep, duurt het niet lang vooraleer andere kuddedieren volgen. Bijgevolg stonden we maar met 8 om 8 uur aan de start van de rit. Normaal starten we om 8u30 aan ons stamcafé maar Kris De Bisschop had een ritje in elkaar gestoken van 105km over Vlaamse wegen waardoor we een halfuur vroeger dan normaal vertrokken. We zouden een deel van het parcours van de Ronde van Vlaanderen afleggen. De route leidde ons richting Zottegem waar we al vlug de eerste bewegwijzering van Flanders Classics tegenkwamen. Wanneer je deze borden van FLCS tegenkomt, weet men dat je in koers bent. Op deze heilige dag over heilige wegen rijden, geeft toch nog een ander gevoel dan een doordeweeks ritje. De eerste kasseistrook die onder onze wielen werd geschoven waren de kinderkopjes van de Lippenhovestraat. Nog maar goed en wel bekomen van dit geschudder, kwam de volgende strook er al snel aan. De Paddestraat in de Zwalmstreek werd tot halverwege bedwongen om zo via een kleine asfaltstrook richting Nederzwalm te rijden. Het volgende stuk op onze route, die op een gps-toestel word aangegeven als helling was de Taaienberg. In een ver verleden was dit de berg waar Tom Boonen al eens zijn duivels ontbond en er een ferme lap opgaf om al een deel van zijn concurrenten de adem af te snijden. Enkel waren de hoofdrolspelers deze keer Peter en Kris en moest de rest op eigen tempo en hartslag een weg naar boven zoeken. Slalommend tussen bestelwagens, spandoek hangers en eerste supporters bereikten we de bronzen Beenen van Boonen. Een afgietsel in brons van de pistons van Tommeken, wat doe je nu, Boonen. Terwijl Kris nog tijd en vaste hand had om foto’s van ons te maken, stond Peter al te pronken aan het kunstwerk. Voor Carsten was dit de eerste kennismaking met de wegen van de Ronde. En eerlijk toegegeven, hij stond zijn mannetje tussen de ervaren rotten in het vak. Zo goed zelfs dat hij bovenaan niet smachtte naar een energiegelleken maar naar een hamburger met alles op en aan. We maakten dan ook de belofte dat wanneer hij een open hamburgerkraam op de route zou spotten, we hem er één gingen trakteren, ongeacht welke hellingen en rotstroken nog op onze route zou liggen.
Wie totaal ging zin had in een hamburger was Dirk. Hij ging zichzelf vandaag eens pijnigen door de lange route te rijden, alle hellingen te trotseren en nadien nog enkele trappisten te drinken bij thuiskomst. En zoals het moderne wielrennen anno 2026 beaamt, wordt er tegenwoordig meer naar wattage en hartslag gekeken dan naar het vrouwelijk schoon op de kant van de weg. Zo stopte Dirk even op de Taaaienberg aan een nadarafsluiting om de hartslag met 10 slagen te laten zakken en dan zich zonder enige moeite terug op gang te trekken richting top, richting bronzen benen.
Ename, Mater, Horebeke zijn gemeentes die koers ademen. Door het jarenlang volgen van de Ronde via motor, fiets, auto, bus en andere transportmiddelen, schuift er bij elke bocht en elke frituur en elk café en elk verkeerslicht wel een anekdote door mijn hoofd. Menig werd dan ook gedeeld met de kompanen achterin onze kleine groep. Via de Vlaamse Ardennenstraat komen we aan de volgende helling die werd aangegeven, de Eikenberg. De Eikenberg is een helling die je telkens door de koperen kunstwerken op de grond meedelen waar je zich op dat moment van de helling bevindt. Het eerste waarschuwingsteken is de hellingsgraad, gemiddeld 5,1% met een maximale hellingsgraad van 9,4%. Enkele meters verder krijgt men de lengte voorgeschoteld, 1253 meter. Nen kilometer en tweehonderddrieënvijftig meter. Daarna een waarschuwingsbord dat ik door de zwarte vlekken voor mijn ogen, niet meer kon lezen. Op het moment dat we ongeveer in het midden van de helling waren, stoven enkele wielertoeristen ons voorbij. En zoals een rode lap op een stier konden Kris en Peter dit niet zomaar laten gebeuren. Mee met de rest en imponeren waar het kan. Ondertussen hadden we al een zestigtal kilometer liggen vechten tegen de wind en begon stilaan het vat leeg te lopen. Maar eens boven op de Eikenberg, negentig graden naar rechts en de wind kon zo nog 45 km in onze rug blazen. Het tempo ging spontaan de hoogte in, zo hoog zelfs dat Carsten in Herzele de drie open hamburgerkramen niet eens had opgemerkt.
Op naar het volgende orgelpunt van de dag. Volgens de berekening van Kris zouden we nog een passage kunnen meepikken van de profs. En zo geschiedde dat wij na enkele kilometers onze bolides een halt moesten toeroepen en het peloton in volle vaart zagen voorbij razen. Top organisatie van de parcoursbouwer.
Nu moesten we nog enkel Affligemdreef en Kerkberg bedwingen. De grote afscheiding op Affligemdreef werd in de kiem gesmoord door het tempo zo strak te houden als een te kleine tangaslip, dat ontsnappen geen zin had. Dan nog 1 pijl die afgeschoten kon worden op de Kerkberg. Waar anderen al aan het denken waren aan een goeie frisse pint, vond Carsten nog een cartouche in zijnen achterzak om er nog een lap op te geven. Het kan zijn dat er hierdoor enkele kasseien zijn losgekomen, sorry daarvoor. We zullen de rekening wel ontvangen via de wijkagent.
In de zaal bij Ingrid gaat in de deze periode van het jaar ook enkele biljart tornooien door met als gevolg dat de zaal volgepropt staat met biljarts en keu’s. Dan onze bolides maar samenproppen in het steegje naast de keuken waar de geur van friet en curryworsten de overhand namen. Een portie currywosten werd op de tafel geschoven en op een mum van tijd naar binnen gewerkt. Snel nog het vochtverlies van de dag compenseren met choco’s uit een flesken en dan naar huis, snel te douchen en neer te ploffen in de zetel voor de laatste 120 km van de hoogmis van de koers. Robot Pogacar werd verdiend winnaar, ander fenomeen Van Der Poel werd tweede en Evenepoel, de kogel van Schepdaal, werd derde in zijn eerste Ronde van Vlaanderen. Ik ben al benieuwd naar de inside informatie waarmee Jean volgende week ten tonele zal komen. Bij de vrouwen werd het podium Hollands gekleurd met Vollering en Pieterse op één en drie met de knappe Française Prévot op de tweede stek.
In ieder geval, de twijfelaars hadden ongelijk.
Tot de volgende,
De PDG van de WTC.