Parijs-Nice staat ook bekend als de rit naar de zon. Daar was evenwel op zaterdag niet veel van te merken, de rit moest namelijk ingekort worden tot een schamele 45 kilometer en aan de geïmproviseerde aankomst lag er sneeuw. Ook bij ons geselden op zaterdag allerhande maartse buien met regen, hagel en zelfs sneeuw in de d’Ardennen, ons klein Belgenland. Voor zondag voelden we de bui al hangen. Maar niets was minder waar want op zondagochtend scheen een felle zon om 8 uur al in de ogen van menig WTC-lid. Een blik op de thermometer deed wel menig voorhoofd fronsen want het was amper 1°C! Tijd dus om de nieuwe “event-vest” uit te testen. En tijd dus voor velen om een beetje “in ’t zwart” te gaan bijtrainen. Zij die lijden aan een chronische vorm van insomnia, vinden het nodig om voor dag en dauw, al wat kilometers te gaan bijtrainen in “den duik”. In de aanloop naar de fietstocht naar Toulouse in mei worden duchtig geheime kilometers bijgetraind achter de rug. Ah ja want ge wilt toch geen mal figuur slaan of afg

Met een weekje vertraging was het deze zondag dan zo ver. De nieuwe koerstenues waren eerder deze week geleverd door Vermarc, want wij kopen lokaal en niet in China hoewel de uitrustingen daar misschien toch ook wel gemaakt zijn. Maar hadden ze effectief van China of Taiwan gekomen, hadden de maten veel te klein geweest en zou niemand van de met spieren behangen WTC-leden in zijn zondags kostumeken gekund hebben. Ge zou Stefano Di Longo met zijn meter vijfennegentig daar sjiek zien staan hebben in zijn veel te korte broek van een veel te klein Chineesken. Neen, niet van dit alles, topkwaliteit gegarandeerd door stichter Frans Verbeeck, geheel toevallig naamgenoot van mijn grootvader, alleen hier en daar een zeemvel dat wat tussen de benen van Joris schuurde tijdens de rit. Is hij te groot geschapen, is hij niet gewend zijn ruiten te kuisen met zeemvel en had hij een allergische reactie, maar het resultaat was wel dat hij tijdens het rijden op nogal ongemakkelijke wijze in het eigen kruis moest tasten en zijn kunstmati

Het eerste weekend van maart is vaak het sein om het Vlaamse wielerseizoen van start te schieten met het tweeluik De Omloop het Nieuwsblad en Kuurne-Brussel-Kuurne. En net als de echte, klassieke wielrenners trekken dan ook de “play-back” coureurs zich als vanouds op gang. Net als in het profpeloton, regende het ook bij de WTC vooraf annulaties ingevolge snot-,keel- en longperikelen. In onze kleine club hebben we echter niet de luxe om iedere afwezige te vervangen zoals ze bij de profp

De clubfoto, staat normaal gezien altijd gepland in het begin van het seizoen. Alleen, dit seizoen lukte het niet ingevolge externe omstandigheden van buitenaf : dan was het weer te slecht, dan was er te weinig volk, dan was de fotograaf er (dikwijls) niet, dan was het congéperiode, dan was het café in verbouwing en stond er een stelling op de foto, kortom het zat allemaal wat tegen. Daarom dus dat de foto nu genomen werd op de laatste rit van het seizoen, wat uiteraard veel logischer is, omdat dan iedereen op zijn scherpste staat, strak is afgetraind en als gegoten zit in het mooie fluo fietskostummeken. Dat er maar elf leden op de groepsfoto stonden, klopt eigenlijk niet, er stonden er nog zes meer op maar het waren niet van de grootste en die stonden dan nog op de tweede rij ook. We stonden ook voor Ingrid, die bijgevolg ook niet te zien is. Het langste nog levende, “actieve” lid, Hans, staat er ook niet op omdat hij het gewoonw

De rit van deze zondag begon al niet onder een gunstig gesternte. Kon ook niet, aangezien de regen in de voorbije nacht met bakken uit de lucht viel en de sterren dan ook niet te zien waren. Op de autoloze zondag is de fiets koning, de voetganger keizer, en de auto een slaafje van de twee, althans zo zou het moeten zijn maar dat geldt alleen voor de grote, deelnemende steden, niet voor de boerenbuiten. Maar daarover straks meer. Nog voor er enig startschot kon worden afgeschoten, vond Joris het nodig ons er attent op te maken dat hij met een platte band stond, wellicht van de tien meter van aan de koffer van zijn auto naar de voorkant van het café. Waarschijnlijk weer de lokale sjampetter die het niet zo heeft op de fietsers, die hier en daar wat punaises had rondgestrooid, nadat hij vorige week onze twee marathonfietsers op den boek had gezwierd omdat ze aan de houtzagerij niet op het fietspad reden. Op zondagnamiddag dan nog wel, tijdens de marathon van 200 kilometer. Misschien dat Agent 327 nu eeuwige roe

Uitdagingen zijn van alle tijden. Vroeger kwam men al in Kerk en Leven en Het Volk als men te voet ging “béwegen” naar Halle of Scherpenheuvel. Vandaag de dag krijgt ge maar “laaikskes” op de sociale media als ge de Belgische Kust hebt afgelopen, of al koprollend met een vergiet op uwe kop los door de Sahara zijt getrokken ten voordele van de bijna uitgestorven poolvos in Jordanië. Deze week hoorde ik nog op Eurosport dat een Brit rond IJsland had gezwommen, wellicht in tegengestelde richting want hij had er vier maand over gedaan! Zijn tong was zelfs beginnen afbrokkelen van de koude en het zout, maar geen nood, in de oceaan zwemt veel tong, echter geen nomandische tongskes in IJsl

Het eerste weekend van september staat traditioneel in het teken van Meldert Kermis. De festiviteiten beginnen dan op vrijdag met het Cocktailkafaat in het Parochiaal Centrum waar men zich onder het voorwendsel de scouts te steunen, een groot oor mag afdrinken. Sommige van onze leden dronken zich eerder twee oren af en moesten bijgevolg op zaterdag al eens serieus diep gaan, diep in de WC-pot welteverstaan. De detox-kuren beginnen dan ook stilaan opgang te maken binnen ons klein peloton. Dat andere leden, die ook aanwezig waren op dit extreme bacchanaal, op zaterdag in staat waren de rit van zondag al te gaan verkennen, kan enkel maar onderstrepen dat er duidelijk een conditionele kloof gaapt tussen sommigen onzer wtc-fietsers. Nog anderen bleven wijselijk thuis en spaarden de benen en de maag voor zaterdagavond. Want op zaterdag barst dan weer een waar volksfeest los op Meldert-Dorp met optredens van The Backseat Boppers, de Gooikse G-Bloezers (niets met G-sporten of vrouwenbloezen te maken) en de “zoetgevooisde” zangeressen van Lunasix. Daarna en tot slot zou onze Presidentiële Goedhartigheid nog een schijfken draaien samen met erelid van de WTC en begenadigd radiostem, Dave Beeckman. Dat onze President na zijn optreden nog even een cooling-down moes

Negen graden celsius gaf de thermometer aan op deze zondagmorgen, en dat op 24 augustus! Maar desalniettemin deed de stralende ochtendzon de zin in de geplande rit toenemen gelijk de. Goesting in een “komme mosselen mè friet” als avondeten. Maar om dergelijke caloriebom te kunnen verwerken zonder dat alle vettigheden zouden blijven plakken, moest er eerst gefietst worden. “Anticiperen” noemen ze dat in het wieler-en ander jargon. En dat er zou kunnen geanticipeerd worden, bleek voorafgaandelijk uit het profiel van de rit die op stapel stond. Wat er nog op stapels stond was den ouden brol waarmee onze copain Scalle twee grote containers aan het vullen was en bijgevolg verstek moest geven voor de rit. Wellicht moet de helft van de wtc hem onverwacht ter hulp geschoten zijn, want aan de start sto

Niettegenstaande de zomer al vrij ver gevorderd is en al de eerste ouderdomsrimpels opduiken rond de ogen van het warmste seizoen, zijn er toch nog enkele WTC-zonen en dochters die genieten van al dan niet welverdiende afwezigheid. Aangezien wij een club zijn die zijn leden niets van druk oplegt qua aanwezigheid, conditioneel niveau en materiaalkeuze werd het dan ook niet als meer dan normaal beschouwd dat we slechts met 11 getrouwen aan de start stonden. Dat was er trouwens maar tw

Stilaan sijpelen de leden waarvan het welverdiend verlof erop zit, terug naar de heimat. Gedaan met trips naar New York, Albanië, Bretagne, Zakinthos, Italië en noem maar op. Er zijn er nog wel een paar die aan het genieten zijn in de Provence, Indonesië en de Dodentocht in Bornem, maar deze zomerse zondagmorgen stonden we toch alweer met 13 aan de start. Van deze 13 waren er echter twee die zich met een daglicentie als gastrijdster hadden inschreven. Geert had namelijk twee van zijn drie dochters zo ver gekregen dat ze de ochtendlijke bedstee hadden verlaten, zich in hun fietsplunje hadden gehes