Ons Wendy was verjaard deze week ... (eigenlijk Churto zijn Wendy, maar de wtc mag "ons" zeggen). Dit leidde tot het rechtstreeks gevolg dat deze bankzitter zich nog eens aan het schrijven mocht zetten. Want ja, als ons Wendy verjaart, moet onze Churto met haar op weekend (met Wendy dus hé, want iedereen weet dat hij geen haar heeft). Om Churto voor zijn afwezigheid te straffen, werd er door dezelfde bankzitter een zeer mooie rit uitgestippeld naar zijn satanistische lievelingsbrouwerij. En zo startten 25 dappere wtc’ers richting Zemst en Puurs, terwijl Churto nog tussen de Gou

Op deze feestelijke maandag zet ik mij een dag later als gepland aan het neerschrijven van onze zondagse WTC-avonturen. Na een kletsnatte zaterdag waarop ene Jurgen Conings zijn plannen om onder te duiken in de Limburgse bossen zelfs zou uitgesteld hebben, scheen er zondagochtend dan toch een waterzonnetje. De stukken wegdek waar zon en wind echter niet aankon, zouden nog een ganse voormiddag glanzen van het nat en akkerm

Zoals beloofd begonnen we vandaag onze rit met een sequel op het fotomoment. Door technische storingen vorige week moest alles dus nog eens vlotjes worden overgedaan. De gelegenheidsfotograaf van vorige week werd door Jo reeds gisteren al aan de ketting gelegd. Jo offerde zich nu zelf op om in het prachtigste hopmonument (er is er gelukkig maar één) van Meldert te klauteren. Nu heeft dat lelijk gedrocht, niet Jo maar het monument, uiteindelijk toch een nuttige functie gekregen.

Onze twee gastrijders keken maar raar op van al dat geposeer en het krampachtig inhouden van de adem om toch maar zo strak mogelijk op de gevoelige pla

Het probleem bij topfotografen is dat ze eigenlijk eigenzinnig zijn. Je mag ze vragen om iets zus en zo in beeld te brengen, uiteindelijk doen ze hun eigenzinnige kunstenaarsgedacht. Nu onze huisfotograaf na al die jaren zelf eens op de groepsfoto wilde prijken - tot vorig jaar zou ingevolge zijn volumineuze omvang trouwens niemand anders op de foto gestaan hebben - had hij dus wel degelijk een gerenommeerde plaatjesschieter uitgenodigd. Dat de WTC bijna voltallig zou poseren voor de historische pastorie lag gelukkig wel vast,

Eindelijk, na maandenlang uitstel was het vandaag zover. De eerste, officiële WTC-rit, weliswaar in aangepaste setting, zou eindelijk doorgaan. Na een stalking-en belagingscampagne van onze President waarin hij ons overstelpte met mails en daaropvolgende nieuwe mails die de andere mails dan weer vervingen en aanpasten, maakten wij ons op om “en masse” het Meldertse dorpsplein fluo-geel te kleuren. Vooraf werd het ons duidelijk gemaakt, hoewel duidelijk, dat we in vier verschillende groepen zouden rijden. Voor sommige leden werden de verwarrende mails pas de ochtend voor de rit duidel

Sportvrienden,

Het gourmettoestel staat nog maar net terug in de kast, de fondue olie is geniepig uitgegoten in het rioolputje, de resten van de veganistische ovenschotel zijn al aan het composteren in de gft bak, of we zijn ons al aan het voorbereiden voor de volgende “4 + 1 knuffe

Als sympathisant vraagt u zich wellicht af waarmee een doorsnee WTC-lid zich zoal bezig houdt in het tussenseizoen en meer bepaald in de periode rond Kerst en Nieuw. Mogelijk heeft u bij deze vraag nog niet stilgestaan maar sluimerde er toch ergens achteraan in uw hoofd een vraag over het wel en wee bij de WTC.

Neen, geen van ons kocht een château in Frankrijk en verhuisde met gezin, familie en ander hebben en houden naar ginder. Ook niemand van ons liet zich betrappen op zijn aanwezigheid op een lock-down party of werd met de vinger gewezen als superverspreider tijdens .

Daags nadat Pogacar een bovenmenselijke inspanning leverde om Roglic van zijn gele troon te stoten, moest er bij de meeste WTC-leden toch ook wel even de riem af. Zo drie weken in de zetel hangen om de Tour te volgen, gevolgd door een avondlijke inspanning om Vive Le Vélo én de Avondtetappe uit te kijken zonder in slaap te vallen, kruipt dan ook wel serieus in de kleren. Daarom dat wij onze rit planden naar het autoloze maar niet zo coronavrije Brussel. We zouden tegen een gezapig toeristentempo de toeristische trekpleisters onzer nationale hoofdstad gaan bewonderen zonder risico te lopen omver te worden gereden. Alleen waren er eerder deze week enkele onverlaten onder onze leden die alsnog roet in het eten trachten te gooien. “Ja met diene corona in Brussel, is dat wel veili

De titel van huidig verslag strooit wellicht zand in de ogen van de trouwe lezer. U zou aan de hand van het opschrift kunnen denken dat we vandaag opnieuw onze traditionele tocht naar de natte droom van de President, de Vlieger van Kwatrecht, maakten. Fout gedacht zou ik zo denken. Vandaag geen trip naar de statische, gevleugelde zeepkist van Air Burkina Faso of ander Afrikaans land, geparkeerd op een lelijke Vlaamse steenweg. Neen wij zouden op deze gezegende zondag naar echt vliegende vliegers gaan kijken in Steenokkerzeel én Zaventem. Een idee van Jo trouwens, zelf weliswaar niet echt een hoogvlieger te noemen. Niettegenstaande er in de voorbije week veel promotie werd gemaakt rond de rit, doemden er slechts veertien leden op uit de ochtendlijke mistbanken. Was het de angst voor kerosinedampen, neerstortende vliegers, of de hoogtemeters die moesten overwonn

Gelukkig kunnen we als parcoursbouwer op de bereidwillige medewerking van onze verkenners rekenen. U moet niet denken dat wij alle routes die we in elkaar steken, eerst zelf gereden hebben, verre van. We zijn dus als route-architect ook niet op de hoogte van alle wegenwerken, omleidingen, rode coronazones en andere lokale festiviteiten. Nee daarvoor hebben we dus onze verkenners. Freddy is één van hen. Hij gaat dan als fitte gepensioneerde de week voor de rit op verkenning. En als hij een mankement, euvel of onoverkomelijke hindernis tegenkomt, meldt hij ons dat. Gelukkig voor de rit naar Belsele werd ik door hem gealarmeerd dat de Neerstraat in Waasmunster onderbroken was. Laat dat nu net de straat zijn die ons over de E17 zou leiden. Het werd bijgevolg even puzzelen om zonder veel extra kilometers toch Belsele op een veilige en liefst esthetisch verantwoorde wijze te bereiken, maar waar een wil is, is een weg en is