Na de vrijwel vlakke rit van vorige week mocht het deze zondag al eens wat gekruider en pittiger zijn. Alleen werd al een ganse week echt Belgisch zomerweer aangekondigd op zondag. Een laatste check-up op de buienradar op zaterdag voorspelde ons echter een kans dat het zou droog blijven zondagvoormiddag. Aangezien het uitgestippeld parcours één van de mooiste van het seizoen zou worden, mocht een streepje zon zo af en toe niet ontbreken. Ook in de voor
Jo Vélo, had ondergetekende in de voorbije week gevraagd, neen eerder gesmeekt, of hij nog eens een rit in elkaar mocht steken. Hij zou zijn uiterste best doen om er een superrit van te maken, zo beloofde hij. Na veel wikken en wegen, gunde ik hem ook nog eens zijn pleziertje, op voorwaarde dat hij de rit vooraf naar mij zou doorsturen. Want één van de basisregels in coachen en delegeren blijft nog steeds : “Vertrouwen is goed, controle is beter!”. Fier als een pauw met nieuwe pluimen, mailde hij zijn uitgestippeld kleinood door, vergezeld van het bericht dat hij er zelf eigenlijk wel trots op was. Bij het nakijken van de route fronste ik her en der al een keer een wenkbrauw en vormden er zich ook wat denkrimpels op mijn vrij groot voorhoofd. Hij was er begot in geslaagd een pareltje af te leveren. Zo werd de rit dan ook gepromoot wanneer de route naar de andere leden wer……….
De dag na de nu al historische duik van Evenepoel neven de poel, stond na veel uitstel eindelijk onze klassieker naar De Muur op het programma. Voor de wielerleken onder de lezers, niet de Berlijnse Muur maar die van Geraardsbergen. En als toetje en tevens kers op de taart zou de Bosberg geserveerd worden. Over de val van Remco nog even dit. Toen ik op zaterdagavond nog wat rondzapte met de benen omhoog als voorbereiding op zondag, kwam ik even op het laatavond nieuws van BBC terecht. Tot dan was ik nog in het ongewisse over de ernst van de kwetsuren van onze nationale wielertrots. Op BBC wist men echter te vertellen dat hij “a fracture in the pelvis” had opgelopen. Met dergelijke blessure zou ik eerder naar de dierenarts gaan dan naar een topchirurg leek het mij. Een snelle googlebeurt bracht mij eerst bij Elvis The Pelvis en nadat ik de google vertaler had geraadpleegd bleek het om een bekkenfractuur te gaan. Rare jongens die Britten dat zij een bot in het menselijke lichaam naar een vis én een rock’n roll-zanger hebben genoemd. In ieder geval besefte ik ook de ernst van de blessure en wist ik ook meteen dat zijn droom om de Giro te winnen én wereldkampioen te worden al meteen in de onderste schuif mocht weggeborgen worden.
De trouwe lezers zullen zich na mijn pennenroerselen van vorige week nu wel aan een liederlijk verslag over onze rit naar de Muur verwachten. Ik moet jullie op dat vlak echter teleurstellen. Bij het uitstippelen van de route naar de Muur eerder deze week en na topoverleg tussen de parcoursbouwers onderling, werd er besloten dat de vorige twee ritten door de vele hoogtemeters al vrij zwaar waren.
Zondag 12 juli, de dag na de Vlaamse feestdag staan er 12 bereidwilligen aan de start van de vlakke rit die Jo voor deze gelegenheid heeft uitgestippeld. Kurt, onze andere parcoursbouwer, genoot overigens met vrouw en kind van een welverdiende week vakantie in Oostenrijk. Volgens welingelichte bron zou hij zich deze ochtend in lederhosen gehesen hebben om deel te nemen aan een illegaal georganiseerd billenkletsers tornooi van de plaatselijke billenkletsersclub, ‘Der Lustigen Kletsers’. Aangezien het hier om een illegaal tornooi gaat zal de uitslag ook wel niet verschijnen in één of ander sportmagazine en zullen we de eigenlijke, feitelijke uitslag nooit echt weten.
Hoe dan ook, 11 Vlaamse boerenzonen en 1 Vlaamse boerendochter stonden aan de start van deze rit langsheen de Vlaamse wegen richting Zemst. Wie ook terug aan de start stond, was Joris. PUNT.
Jo, die eigenlijk ook niet aan zijn proefstuk toe is als het op aankomt om een route uit te stippelen, had deze rit in de loop van de week al doorgestuurd. Ondergetekende vond op zaterdag een gaatje om deze rit toch eens te verkennen. Prachtig, kronkelende baantjes met hier en daar wat steentjes in de bochten zou ons zondag onder de wielen geschoven worden. Toen ik op mijn eentje voor het verkeerslicht aan de A12 stond, kwam links van mij op een gevel de mededeling dat hier de Duvel rijpt. Deze plaats zou morgen de onze zijn om een machtige foto te maken. En iets verder gebeurde het, een booby-trap van jewelste. De Brielenbrug in Tisselt was helemaal onderbroken. Geen doorkomen aan. Wel had de gemeente een overzetboot voorzien om fietsers en voorgangers aan de andere kant van de brug te brengen. Toen ik stopte en aan de kapitein van dit veerpont duidelijk maakte dat ik graag voor de dag nadien een reservatie wou maken voor een twintigtal leden van de WTC verklaarde deze mij zot en antwoorde hij mij in het Mechelse dialect: “zedde ge me men sjokkedoâze aant spelen?” Niet dus. Dan maar een uitweg, lees omweg zoeken om het traject verder te zetten. Eens terug van de verkenning kwam ik de Jo in eigen persoon tegen. Nadat ik hem vertelde van de werken aan de brug, zou hij de avond zelf nog kijken hoe hij de route nog kon aanpassen. “Das nogal ne keirel hé”.
Johan had zijn “switchende” Kristin kunnen overtuigen dat hij toch aan de start moest komen van deze rit. Wie ging anders De Vlaamse Leeuw door het peloton jagen? Johan, die volgens hem zo een slechte benen had, dat hij niet op kop kon rijden, maar toch er iedereen oplegde op het stort in Asse, genoot van de aandacht waardoor hij De Vlaamse Leeuw nog twee octaven hoger zong dan origineel geschreven was.
Jo en Kris DB zetten zich op kop en hielden er een rotvaart op na. De rest moest maar zien dat ze volgden. Toen ik in de verte de bruggen zag opdagen, vroeg ik aan Jean die tot dan mijn metgezel was achteraan in het peloton, om mij te lanceren zodat ik in één ruk naar de kop van ons groepje schoot. Toen ik aan Kris DB mijn plan voorschotelde om aan den Duvel een foto te maken, zie die koel weg: Daar zijn we wel al gepasseerd hé. Door de hoge snelheid die deze twee heren er op na hielden waren we deze drukke A12 overgevlogen alsof het een oversteek was op Leirekes-route.
Tiffany en Pascal zouden zich niet laten verrassen door het vele draaien en keren en zich steeds op gang te moeten trekken, dat zij zich in de buik van onze company nestelden en deze plaats heel de tijd behielden. Toen Peter en Geert zich op kop hadden gezet vroeg ik aan deze twee heren om er een rustig tempo op na te houden tot aan de voet van het stort in Asse en vanaf daar dan de Du(i)vels te ontbinden. Maar aan het voetbalveld van FC Cristal lieten Guy en Tiffany zich uitzakken en zij zouden wel de kortste weg terug naar Meldert nemen zodat ze de verschrikking van Asse niet meer over moesten. Op een kilometer of twee van de voet van de enige heuvel die we deze dag op moesten, sprong uit de graskant een eekhoorn die zich eens wou testen aan de snelheid van een fietsclubken. Honderden meters liep deze dikstaart, met gevaar voor eigen leven, naast het wiel van Kris DB. Later zou blijken dat deze eekhoorn er éénen was van Constant. Op het terras bij Ingrid vroeg hij na het horen van deze gebeurtenis of het zijnen bruinen was of zijnen zwarten? Blijkbaar houd Constant er menig dikstaart op na in zijnen hof.
Eens Meldert ingedraaid werden we geleid door de geur van verbrand frietvet. Yes, de Rufin zou voor hapjes gezorgd hebben. Zijnen dingen moest leeg en hij had nog alleen dinges over zodat we alleen dinges kregen met dinges. Nieuw is ook dat we vanaf nu onze drank kunnen bestellen via de dingen-app. Je hoeft maar een bericht te sturen en van zodra zijn processie-rupsen omhoog komen, heeft hij de bestelling ontvangen en zal hij deze binnen de 10 minuten leveren. Pascal en ik kregen nadien nog een uitleg over hoe Rufin aan zijn eerste en enige tattoo is gekomen en over een verhaal van men zilveren nagel. Maar dat zal voor een andere keer zijn.
SSST, nu gaat de President rijpen of is het rusten?
Na de maximale recordopkomst van vorige week toen de president 21 kopjes mocht tellen, zaten we nu in een kleine, tijdelijke impasse. Negen zwartbroeken hadden de donkere wolken en hard blazende wind genegeerd. Er stond dan ook wel een ware klassieker op het programma, namelijk de rit van “’t Geil Krois”.
