Onze parcoursbouwers stuurde ons deze week een ritje door met de naam 2 gezichten. Wat mochten we deze keer verwachten? Bij het openen en het bekijken van het profiel werd duidelijk wat hij bedoelde. Het eerste deel van de rit zou ons redelijk wat hoogtemeters brengen aangezien we richting Asse, Bekkerzeel, Kobbegem en Relegem zouden rijden maar eens we de fietsbrug over de A12 in Meise zouden oversteken, was het tweede deel nagenoeg zo vlak als een biljarttafel.
We zijn de laatste dagen verwend geweest door het aantal uren zon per dag en de toch redelijk zomerse namiddagtemperaturen in deze tijd van het jaar, maar toch kan het in de ochtend nog behoorlijk fris aan de vis zijn. Om 8u30 stonden dan ook 9 heren en 1 dame aan de start in alle mogelijke combinaties van onze nieuwe uitrusting. Korte broek met thermovest, lange broek met korte mouwen, lange broek en lange mouwen met windstopper, handschoen, geen handschoenen, zeer korte kousen terwijl de andere kniekousen aangetrokken had. Een zootje ongeregeld bij elkaar. De enige dame en lid van de B-ploeg aan de start was Yentle. Alle andere B-rijders waren her en der verspreid in ons Belgenland of liggen nog in de lappenmand met één of ander gezondheidseuvel. Maar iemand alleen op pad sturen op een zondagochtend is niet aan ons besteed. Aangezien Kris deze week al wat kilometers gereden had, zou hij dochterlief wel vergezellen op deze frisse ochtend en kon hij dit ritje wel gebruiken alsof het een recuperatiedrank is na een serieuze sportinspanning.
Vorige week eindigden we het verslag met de open vraag: waar is de vaste columnist gebleven? Wel, ik moet u meedelen dat hij niet zijn C4 gekregen heeft in de club, dat hij geen andere club heeft opgezocht omdat wij zijn flauwe grappen beu zijn. Zelfs de code C40, onrustwekkende verdwijning, staat niet achter zijn naam genoteerd bij de arm der wet. Nee, hij is zich in alle stilte en discretie, Strava niet meegerekend uiteraard, aan het voorbereiden op onze fietsweek die binnenkort wordt ondernomen. Hij had zich in het begin van het jaar al ingeschreven om deel te nemen aan de prestigieuze wielertoeristenspeld Liège-Bastogne-Liège Challenge. Dit evenement is een van de oudste en meest iconische klassiekers in de wielersport, met een parcours van 250 kilometer over de legendarische Ardense hellingen. Onze steun en toeverlaat in moeilijke tijden had zich samen met Dries ingeschreven om de 150km af te haspelen. Beiden hebben deze test op uithouding dan ook met verve doorstaan. Nen dikke chapeau. En bij dergelijke evenementen zijn ook steeds ramptoeristen aanwezig. Zo hadden Els, Lies en Bill de mobilhome volgeladen met menig kilo’s bbq-vlees en blauwe Chimay om daar op de flanken van de Côte de La Redoute, onze twee leden aan te moedigen.
Alhoewel onze tocht minder naam en faam heeft dan LBL, is er onderweg toch heel wat gebeurd. We waren nog maar enkele kilometers ver richting Essene of we hadden al een akkefietje op de Eksterenberg. Aan het parochiecentrum in Essene startte namelijk een rit in de reeks van de Corsa Campagnola, de voormalige Bianchi-ritten. De eerste helling die de deelnemers moesten overwinnen was de Eksterenberg. Zij daar omhoog en wij daar naar beneden. Wij mooi twee aan twee naar beneden, zij met drie-vier, denkend dat ze allemaal berggeiten zijn, omhoog. Rakelings scheurde een mislukte coureur langs mijn linkerzijde voorbij om dan nog het lef te vinden om enkele scheldwoorden in mijn richting te roepen. Jammer voor den dikken clown zat ik nog vol adrenaline van afgelopen, nachtelijke scoutsquiz dat zelfs ik, jawel ik, mijn geduld verloor en hem ook de huid vol schold. Den dikken clown….
Eens Asbeek door, mochten we ons al opwarmen aan de Heedstraat. Peter steekt het niet onder stoelen of banken dat zijn conditie, week per week beter wordt en gaf er daar meteen een dikke lap op, gevolgd door Jos die niet wou onderdoen. Raar maar waar zat ik in het wiel van Jos en kon hem zelfs pareren. Was het mijn actie of voelde Jos zich werkelijk niet goed, maar Jos liet weten dat het hem vandaag niet afging en dat hij rusting richting Meldert ging wederkeren. Misschien zou een dagje rust hem wel meer goed dan kwaad doen.
Op zaterdag hadden Pascal, Jo, Thierry, Steven en ikzelf een doel gemaakt om Doel te bereiken en ons doel was een trainingsritje in te lassen van 120km om zo zelf al eens te kijken of onze conditie ook in stijgende lijn was. Gelukkig hadden Yves en Peter snel door dat ons doel bereikt was en dat de benen toch wat minder fris aanvoelden dan aanvankelijk was gehoopt. Deze twee heren namen samen met Jelle dan ook met meeste kopwerk voor hun rekening. En wanneer Jelle meerijdt, weet men dat men op zijn hoede moet zijn. Is hij niet in zijn rugzak aan het graaien, of zonder handen aan het rijden, dan zal hij eerder wel even van het asfalt afdwalen of zijn zak met noten aan het wegmoffelen zijn, of zich wel ergens in een gaatje proberen te wringen waar er geen is, of in dit geval, het rode verkeerslicht iets te laat opgemerkt en aan de noodstop moeten trekken door af te remmen met zijn schoenen. Enkel heeft Jelle onderaan zijn schoenen, ijzeren schoenplaatjes en remmen deze weinig of niets af op het wegdek. Wel schieten er dan gensters vanonder de schoenen die in deze droge periode een bosbrand kunnen veroorzaken.
Maar eens over de A12 via de fietsbrug in Meise, bereikten we de parking van megadiscotheek Carré in Willebroek. Slalommend tussen de scherven van kapotte bierglazen, zakjes wit poeder, geknoopte condooms en gedroogde kruidentuiltjes kwamen we aan de brouwerij waar de Duvel rust om zo via Buggenhout en Opwijk richting terras van onze stee te rijden. Aangezien we maar met een kleine delegatie aan de lange tafel plaatsnamen, vond Rufin zelfs de tijd om een kruiswoordraadsel ter hand te nemen en zich te focussen op de zwart-witte vakjes. Gelukkig kon hij op onze hulp rekenen om menig antwoord te vinden. Een dertien letterwoord: pilskenpascal. Een zes letterwoord: witkap. Een acht letterwoord: calleken. Zelfs een twee letterwoord, kledingstuk met knopen, werd hem in het oor gefluisterd: een um….
Als we dan toch een kruiswoordraadsel aan het invullen zijn. Welke sport, die enorm moeilijk is voor mensen met kleurenblindheid, ben ik met één oog aan het volgen terwijl ik dit verslagschrijf? Veel keus heb je niet….
Tot de volgende,
De PDG.