De dagen zijn kort hier, de nacht begint vroeg. De mensen zijn stug en er is maar één kroeg… Even een citaat uit de geweldige hit ‘Brabant’ van Guus Meeuwis om het verslag mee te beginnen. Waar wij vorige week op zoek waren naar Danny Vera in Middelburg, word ik deze ochtend wakker met een oorworm van jewelste die me de rest van de dag zal achtervolgen. Was het gisteren te ‘trop’, of lopen de druppels angstzweet over het voorhoofd omdat onze vaste columnist er niet is en ik mezelf in de rol van een schrijvende waterval moet wringen, of is het omdat onze Billdozer een rit
Dag drie en tevens de laatste dag van ons weekend zou een half uurtje later van start gaan. Er moest na het ontbijt eerst uitgecheckt worden waarbij Jo nog even in het schaarse haar krabde bij het zien van de eindafrekening van de verzette sloten Chardonnay, Merlot en Amstel. Hij nam het besluit dat het bij een volgend fietsweekend toch wat minder zou moeten zijn. Dat hij spreekt v
Dag twee van ons driedaags avontuur diende zich veelbelovend aan. De zon priemde al wat vaker door de witgrijze wolken. Uit de wind en in de zon voelde het zelfs aangenaam aan. Er zijn slechtere omstandigheden om de koninginnenrit aan te vatten. Normaal gezien zijn er dan hoogtemeters bij de vleet te vreten. Dat is echter nogal moeilijk met het hoogste punt van de rit dat maar negen meter boven de zeespiegel ligt. Het was eerder de afstand van 150 kilometer die sommigen, en dan vooral dames, knikkende knieën bezorgde. Ons Els voegde zich dag twee wel bij Kristin, Tiffany en Wendy, om zich met hun vier voor de rest van de dag in de buik van het mannelijke peloton te verstoppen. Uiteraard waren deze bevoorrechte plaatsen voor hen dan ook al weken vooraf gereserveerd. En wee de mannelijke collega die per toeval op de tweede of derde rij plaats vatte. Bliksemende blikken en elleboog
Na twee jaar uitstel was de fietsweekend-honger wel heel erg groot. Ten bewijze : tweeëntwintig ingeschreven fietsers en nog eens zo veel niet-fietsende partners en kids boden zich op Hemelvaartsdag op de hotelparking aan voor onze driedaagse. Of nee, een kleine correctie. copain Peter, die ’s ochtends nog zijn Heilig Vormsel moest ontvangen, zou zich samen met de rest van zijn gezin later op de dag aanbieden. Hij zou de eerste rit dan ook niet kunnen meefietsen, en als die-hard moet dat zeker in zijn been hebben gebeten. Steven Storms haalde de start eigenlijk ook net niet. De grote groep had zich net op gang getrokken, wanneer hij nog luid toeterend en molenwi
Stralende, zomerse zonnestralen priemden op zondag 22 mei bij het ontwaken door de overgordijnen, lamellen, stores en zelfs rolluiken. Van het weer zou het niet afhangen om er een memorabele rit van te maken. Zou een magere opkomst dan misschien roet in het eten gooien? Ik dacht het niet, want om half 9 stonden er 25 clubleden en 2 gastrijders te popelen om richting Beersel te vertrekken. Hoe de president het iedere week klaarspeelt om alle namen van alle aanwezigen bij te houden zodat iedereen zijn “bolleken” op de aanwezigheidslijst krijgt, het blijft een mysterie. Nooit zien wij hem ook maar enig notitie nemen, nooit zien wij hem met een natgemaakt wijsvingertje de kopjes tellen. Bij ons weten klopt de rekening ieder week als een voorhamer op een kepernagel. Het doet mij eigenlijk wat denken aan de autistische Dustin Hoffman in de film “Rainman” waar hij in een oogwenk kon telle
Zondag 15 mei was het zover. De WTC rijdt, zoals Jo het graag zegt, vandaag eens op een ander. De jaarlijkse rit die Jean De Bondt organiseert en die hij tot in het kleinste detail in orde wil hebben. De rit die hem dit jaar, buiten een paar maagzweren, ook een stent heeft bezorgd van de stress. De WTC zou de WTC niet zijn als we op een ander vertrekken, er zich toch een paar geroepen voelen om naar de startplaats te fietsen. En zo bleek dat er 10 man, of moet ik zeggen 9 man en een vrouw, zich de moeite hadden getroost om samen te komen om 7u aan café Ingrid. De anderen spraken om 8u15 af op de parking van café De Steenput in Oosterzele. Toen ik daar aankwam, stonden de vroege vogels al voor het café. Wat ook al voor het café stond, waren dranghekkens. Véééél dranghekkens. Misschien waren deze dranghekkens wel om onze fietsen tegen te stallen, maar zoveel? Later zou blijken dat deze dien
Dat wielertoeristen zich nogal graag spiegelen aan de profs is algemeen geweten. Kledij, helm, zonnebril, conditie en zelfs voeding worden naar hartelust gekopieerd door ons, de wannabe’s. Maar bij de WTC begint het nu toch wel buiten proportioneel te worden. Net als in het profpeloton barst de ziekenboeg bij onze Meldertse trots ook volledig uit zijn voegen! Klierkoorts, spierscheur, après-corona naweeën, plofknie, kater in de zevendertigste graad, in alles worden de vetbetaalde profs nu gekopieerd door leden van de WTC! Zelfs de Jean, zelf ooit bijna prof, slaapt nog niet in een zuurstoftent maar wel al met een éénpersoon-stent! Iemand die zich zijn ganse leven heeft gesoigneerd als had hij het lichaam van Eddy Merckx, Jean-Claude Van Damme en John Massis door elkaar gemixt, moet nu ook aan de stent. Het is trouwens geen toeval dat de Jean een graag geziene vaste stamga
Later op deze zonnige lentedag zou een herboren Remco Evenepoel het voltallige peloton het nakijken geven door een flukse demarrage op La Redoute. Voor de niet koerskenners onder de lezers, dat is niet het voormalig Franse postorderbedrijf maar een helling in “de Walen”. Patrick Lefevere zou daags na de overwinning opnieuw een adoptie-aanvraag doen om Remco’ken als zoon in huis te mogen nemen. Maar gezien zijn veelvuldige “suikervallen” na overwinningen van zijn team achtten de autoriteiten de Patrick toch niet echt meer geschikt om kleine jongens op te voeden. Remco zal dus blijvend Evenepoel heten tot groot jolijt van zijn eigen ouders. Opmerkel
Zondagmorgen om tien voor zeven kreeg ik al een ongerust bericht van compaan Jo. Op de bijgevoegde screenshot had hij in het rood een strook van het parcours aangeduid met daarbij de vraag :”Is dat daar wel toegankelijk voor koersvélo’s?”. Hij doelde op een smalle lijn van Schellebelle naar Wetteren langsheen de spoorlijn van Brussel naar Gent. Ik was echter op zaterdag het parcours gaan verkennen en kon hem onmiddellijk geruststellen. Ter plaatse
