De langste rit, een traditie die al sinds mensenheugenis bij de WTC in ere wordt gehouden. Die stond vandaag, zondag 21 juni, op het programma. Na wekenlang brainstormen, waarbij exotische oorden als Baal, Doel, de Filippinen en Ronquière, van de alfabetische lijst werden geschrapt, zaten we al snel aan de letter “Z”.
Hadden we deze zondagmorgen niet beter geweten, we zouden hebben gedacht dat de president een nieuwe wtc-discipline in het leven had geroepen, namelijk die van het koppelkoersen. Jimmy en Carine, Guy en Tiffany, Kris en Wendy en dan ontbraken nog Johan en Kristine. Het lijkt een nieuwe voorwaarde te worden, de partner mee in te schrijven, om nog te mogen toetreden tot ons elite-clubje.
De eerste groepsrit na de Corona-beperkingen moest iets of wat allure hebben. Ge kunt op zo een historische gebeurtenis moeilijk naar pakweg de Donk rijden of naar Kwatrecht godbetert. Neen, de eerste rit in fase twee moest een klassieker zijn die wat langer in het collectieve koersgeheugen bleef hangen.
Drie mei, op het eerste zicht een datum als een andere. Maar daarin vergist u zich schromelijk. Want drie mei komt sedert een eeuw of éénentwintig vlak voor vier mei, en op deze bewuste vierde mei zouden namelijk sommige van de coronateugels gevierd worden door het strenge virologen-, epidemologen-, microbiologen-, analogen en dialogenteam dat de voorbije zes weken België had geregeerd.
Twaalf april zou de dag zijn geweest waarop de monsterklassieker Parijs-Roubaix van 2020 zou worden gereden. Dit zou ook de dag zijn geweest waarop wij met de WTC onze kasseiklassieker zouden afhaspelen. Helaas heeft een minuscuul klein, rond gedrocht een ganse kolenstoof roet in het eten gestrooid.
