We zijn al een week na den arrivé van de Ronde van Frankrijk, ook de na-Tour-criteriums zitten er al op, en het moet gezegd, die hebben wel heel verrassende winnaars opgeleverd. Zo won logischerwijs Evenepoel met glans in Aalst voor Belgisch kampioen Herregodts en “smallen tuub” Paret-Peintre. De dag erna won hij in Roeselare echter in de sprint van de snelste sprinter op aarde, Tim Merlier, uiteraard ook alle logica volgend. Op maandag, gelijktijdig met Aalst, won klimmer Carapaz in de sprint tegen de Vlam van Ham, Jasper Philipsen, uiteraard ook een zeer logische uitslag. Zo zie je maar, dat een koers toch altijd moet gereden worden, net zoals een voetbalmatch altijd moet worden gespeeld. Zo moet op zondag onze rit ook altijd eerst worden gereden alvorens er een verslag kan van worden geschreven, meer nog, twee verslagen! Jo, onze parcoursbouwer van dienst, en het meeste thuis in journalistieke en andere louche kringen, had ons verklapt dat er na de rit een bevriend journalist van het wereldwijd gelezen blad “Chipka” zou aanwezig zijn!

Iedereen dus op zijn zomer-best aan de start deze morgen. Behalve Frederik dan want hij droeg nog zijn vorige uitrusting, wellicht met het gedacht dat we een retro-rit gingen rijden. Met zestien waren we! En ook ons laatste nieuw/oud-lid Wouter, was weer van de partij. Zoals eerder gezegd was Wouter twintig jaar geleden al eens lid, maar na een afwezigheid van twee decennia, van een onrustwekkende verdwijning gesproken, is hij half seizoen teruggekeerd naar de heimat. Weer een dossier dat de Cel Vermiste Personen als opgelost mag klasseren. Uiteraard is hij dus te laat aangesloten om in onze laatste-nieuwe uitrusting te kunnen pronken. Maar geen nood, dat komt wel nog in orde.

Met 15 man en één jongedame onder de vorm van Yentl vertrokken wij na het startschot vanonder Stevens zeemvel voor de rit naar Buitenland. Iedereen was verwittigd en had zijn reispaspoort mèt visum mee, want ge weet natuurlijk nooit wat die douaniers daar aan de grenspost in hun hoofd konden halen. Het was van meet af aan al duidelijk dat de rit “op nie veel zou trekken”, want zelfs de parcoursbouwer sloeg na 50 meter al verkeerd af en wilde om de meest onduidelijke reden, d’Huizekes in Meldert vermijden. Onder de groepsdruk zwichtte hij dan toch en werd de door hem getekende route toch gevolgd. Meteen kruisten er ons de één na de andere groep concullega’s van verschillend pluimage: de strakke racers, de dikke slakken, de gemoedelijke gezinnen, de liggende ligfietsers,… Kilometerslang was het een gekruis van jewelste met grote en kleine groepen fietsers. Het bleek dat wij eigenlijk-feitelijk het parcours van de Dodentocht Wielercyclo aan het fietsen waren in tegenovergestelde richting. Weer een dikke fout en streep op het blazoen van de parcoursbouwer! Dat hij dat eerst eens niet had “gegoogeld” zeg om na te kijken welk grote ritten ons parcours zouden kruisen! En dat zit dus alle dagen thuis, en dat heeft niks anders te doen é, nul komma nul motivatie! We waren nog maar in de buurt van de sporthal van Buggenhout, en patat, wegenwerken! Komaan zeg, het is toch wel een kleintje om vooraf bij ieder gemeentebestuur te checken waar er wegenwerken zijn als ge uw parcours uittekent. Jongens toch, en dat op een dag dat er een reportage over ons zou gemaakt worden. Wellicht waren het de stress en de zenuwen die onze routetekenaar parten speelden, wie zal het zeggen?

De eerste 15 kilometer viel het eigenlijk wel op in wat voor een dichtbebouwde regio wij wonen. Eigenlijk lijkt Oost-Vlaanderen wel één grote stad met wat parken van groen tussen. Het was pas als we de provincie Antwerpen binnenreden langs Opdorp dat het wat “opener” werd. Van dan af werd deze vlakke rit er wel één om van te genieten. Maar gezien de grote droogte van de laatste maanden, was er eigenlijk van groen nog weinig sprake. Wat anders groene grasvlakten zijn, waren nu dorre, rosse hooiweides. Daarom dat wij dan ook niet te snel mochten rijden en bij uitbreiding niet te bruusk mochten remmen, want er zou maar eens een vonk van onze remschijven wegschieten in de droge berm! Dat willen wij niet op ons geweten dat de helft van Antwerpen moet geëvacueerd worden omdat de WTC daar een bos-of andere brand heeft veroorzaakt. De enige brand waar wij mochten last van hebben, was zonnebrand! Want bij het vorderen van de rit stegen de temperaturen toch weer stilaan naar de dertig graden, en dat na twee zondagen van kwakkelweer! Maar na onze hittestage op weg naar Toulouse, zijn deze temperaturen voor het merendeel van ons kinderspel. Karsten die niet mee was naar het zuiden des Frankrijks, is dan ook minder bestand tegen extreme temperaturen. Onze “youngster” zweet zich dan ook een ongeluk en na een tweetal uur had hij al meer zoutafzetting op zijn rug dan er te vinden is in de Salinas Grandes in Argentinië (zoekt dat maar ne keer op)! Ook Stephano di Longo is zo een transpireerderken, eens gaat hij los door zijn kader zakken omdat het zweet dat van zijn voorhoofd op zijn buis valt, gans het carbon zal weggevreten hebben. En toch was hij op de terugweg amper van kop weg te slaan! Dat zal een serieus middagdutje geweest zijn na de rit!

Via de brug van Temse, waar wij onder moesten, naderden wij naast de Schelde, gehucht Buitenland. Onmiddellijk haalden de debutanten hun paspoorten boven en dachten zij echt dat wij aan een slagboom zouden gefouilleerd worden om te zien of we geen boter of provencaalse kruiden aan het smokkelen waren. Verbazing alom als bleek dat Buitenland een gehucht is nabij Temse met zijn eigen “Scheve Toren”. Hij zou zelfs meer uit het lood staan dan de Toren van Pisa, maar is minder hoog. Volgens wetenschappelijk onderzoek blijkt dat de toren van Buitenland is beginnen verzakken door het toedoen van mannelijke herbergklanten. Naast de toren was vroeger een café waar onder andere smokkelaars verzamelden. Het café was van een zodanig inferieure kwaliteit dat ze er zelfs geen wc hadden. De vooral mannelijke klanten gingen dan ook altijd buiten plassen, en wat is er nu plezanter om tegen te pissen dan een boom? Juist, een toren! Honderden jaren gepis tegen die toren, vrat de zandsteen aan en ook de fundamenten en daarmee is de toren beginnen scheef zakken. Voilà, geheim en raadsel ontrafeld!

Voor we het goed en wel beseften waren we Buitenland al buiten, want het is dan ook maar een zakdoek groot. Volgden daarop dorpjes als Eikevliet, Hingene en Ruisbroek-Sauvegarde. Om dan via Breendonk, Londerzeel en Buggenhout weer te keren richting Meldert. En voor we er waren, volgde nog maar eens een negatieve verrassing! De man die anders altijd tegen overlappingen is in het parcours, had er voor gezorgd dat de laatste twee kilometer bijna volledig overlapten met de eerste twee kilometers van de rit! “De jamais vu!”. Het moet dus wel degelijk de plankenkoorts geweest zijn voor het aanwezige journaille, want we waren nog maar het koerken van Ingrid opgedraaid en daar kwam de “stikskes-schrijver” al uit de zaal, samen met een echte fotograaf! Direct ieders hartslag hoger dan de hoogste hartslag op de rit, want we voelden dat er iets in de lucht hing, en het waren niet Stephano’s uitlaatgassen! Eindelijk zouden er eens goei foto’s gemaakt en een goed verslag geschreven worden over de WTC! Meer nog, het verslag zou zelfs ettelijke duizenden lezers bereiken, heel wat meer dus dan die twintig die ieder week doorklikken om onze avonturen te lezen! Begrijpelijk dus dat wij allemaal wat van onze chocomelk waren en er slechts twee “pilskes” besteld werden als eerste “consummatie”.

Aanvankelijk werd er met enige schroom en terughoudendheid geantwoord op de vragen van Bram de “Chipka-man”. Het was pas als Bill en Els, die niet hadden meegefietst, opdaagden dat de tongen wat losser kwamen. Avontuurlijke ritten als Meldert-Meldert-Meldert-Meldert en Meldert-Toulouse passeerden de revue, onze oudste leden en jongste, Karsten en Yentl, werden uitgebreid voorgesteld. Enkel de Jean ontbrak, de man met meer wielerverhalen dan Dirk De Wolf was liever gaan dineren met oud-cyclocrossers dan met de WTC te fietsen, nu hij dan toch nog eens de kans had om in de “boekseks” te geraken! Ondertussen werden “Gino’s en choco’s” geruild voor Orvals en krieken en kwamen de tongen alsmaar losser. Helaas kan ik niet over het einde van de après-rit berichten, want ondergetekende moest vroeger vertrekken, er wachtte namelijk een grote portie mosselen met friet op mij. Kan een traditionele zondagvoormiddag traditioneler worden afgesloten? Ik dacht het niet! Tot volgende week.

El Churto