Op zaterdag zat het er bovenarms op in de Tour des Femmes. Had Kasiaken Niewiadoma op dat moment een ”saccoche” ter hand gehad, ze had er zonder arreteren, mee op de freter van de “ploegmatin” (hoe noemt ge anders het vrouwelijke van een ploegmaat) van Vollering gemept! Want die had het aangedurfd om aan de voet van een klimmeken van twee keer niks, Kasiaken bijna in de nadars te drummen, waarbij ze ei zo na één van haar gelnagels had gebroken. Maar ook in de koers telt bijna niet mee en was het dus ook maar een storm in een glas Perrier water. Demiken Vollering zette zowel op zaterdag als op zondag de puntjes op de i en veroverde de gele trui met glans. Een traantje kon er evenwel niet vanaf want anders zou haar eyeliner uitlopen en haar gele trui vuil maken. Vrouwenkoers, het is nog altijd wat wennen.

Om nu even terug te keren naar dat klimmeken op de “Muur van bijna in Nice”, wel onze jonge vriend Karsten, ook wel veel Casper en soms ook Katser genoemd, door de Scalle, was onlangs met een copain de Muur van Geraardsbergen gaan beklimmen. Hij was bijna boven geraakt, maar ge weet ondertussen, ook in de koers telt bijna niet! Daarom hadden we in begin van de week het plan opgevat om Karsten een week lang klaar te stomen zodat hij op zondag probleemloos de Muur op zou vliegen. Op donderdag waren we al wat gaan oefenen op de Poggio van Sint-Antelinks en op een kasseiklimmeken in Lebeke ( niet in Lebbeke want dat is met twee “b’s”). Helaas, door de slechte staat van het wegdek in deze verre, afgelegen gebieden in de Vlaanders, had onze vriend Karsten een slag in zijn wiel opgelopen. En als er nu iets is dat zichzelf niet repareert is het een slag in het wiel. Maar materiaalmeester en wielersponsor Kris DB, had nog een pracht exemplaar van Fastforward in zijn garage aan de haak hangen. Karsten kreeg er zelfs het bijhorend voorwiel bij, maar zo gulzig wilde hij niet zijn en hij hield het enkel op een achterwiel met niet bijpassend voorwiel. Op zondag zou niets of niemand hem nog stoppen om de monsterachtige Muur te verslaan.

Samen met hem daagden er 10 andere sado-masochisten op voor de rit naar de Muur. Jo was er ook, maar dan in loopkledij. Aanvankelijk dachten wij dat hij al lopend het parcours ging meedoen, maar niets bleek minder waar. Hij zou later op de voormiddag het vliegtuig naar Polen nemen, en omdat hij het geen zicht vindt om met steunkousen in de vlieger te zitten, was hij eerst nog eens gaan lopen om de bloedsomloop te stimuleren, en ondertussen had Ilse alle tijd om in alle rust zijn valies en toiletzak te maken. Wouter, die op zaterdag jarig was geweest, was ook weer van de partij. Peter moest om twee minuten voor de klokslag nog rap om zijn zonnebril en met twee minuten vertraging trokken we ons op gang.

Via Aalst, Nieuwerkerken en Erpe-Mere ging het naar Aaigem waar we vlakbij voormalig Café Miranda even het spoor bijster waren en een verkeerde afslag namen. Maar geen nood, wat extra meters kan geen kwaad. Op en af ging het naar Sint-Antelinks waar we nog maar eens getrakteerd werden op de slechtste beton van Vlaanderen, bezaaid met koeienkak. Karsten was echter in geen velden of wegen meer te bespeuren en ondergetekende draaide dan maar terug om onze onrustwekkende vermiste minderjarige op te sporen, toen hij na een bocht opdook, al “freewheelend” naar boven aan het peddelen, zichzelf aan het sparen voor de Muur. Gelukkig doemde de Buysesmolen al op aan de einder en ging het weer over op zachtlopend asfalt tot we naar de voet van de Poggio doken en we weer van de ene put in de andere botsten. Halfweg de Poggio waar we rechtsaf moesten, werden Dirk, Scalle en Wouter de weg versperd door een Wegkapitein van de Hell’s Angels die daar net “een gathering” hadden en wat members van MC Bandido’s achter hun moto’s sleepten. De wegkapitein maakte ons drietal duidelijk dat hij het recht had om het verkeer stil te leggen, waardoor Dirk, misschien wat impulsief tegen een Hell’s Angel terugriep:”Ja maar dat maakt u nog genen agent!”. En als Hell’s Angels aan iets allergisch zijn, dan is t aan flikken, daarmee dat ik er ook wijselijk van tussen bleef. Gelukkig was de laatste motor van zijn vriendjes gepasseerd en gaf de wegkapitein zijn Harley de sporen! Daar waren we goed weggekomen mijn gedacht!

Opnieuw doken we naar beneden en via het dorp met de mooiste naam van België : Smeerebbe-Vloerzegem, bereikten wij een mooi fietspad dat op en neer glooide tussen de weides. Zo bereikten we dan ook Geraardsbergen en via de steile Kloosterstraat die eigenlijk anders heet maar iedereen blijft toch Kloosterstraat zeggen, ging het naar de voet van de Muur. En ook al lag het droog, het blijft toch wel een steil onding. Middels wat peptalk en goeie raad van personal coach Kris DB, haalde Karsten zonder barsten de top van de Muur, waarna wij van hem ene schone foto namen voor de kapel. Hij blonk van trots en fierheid en wilde direct zot doen en begon naar een lokale winkel te zoeken voor Aquarius. Dit konden we hem uit zijn hoofd praten aangezien hij nog Isostar in zijn bidon had en het van dan af toch alleen maar bergaf zou gaan. Maar net voorbij de Gavers moesten we toch weer even halt houden want Karsten moest een koeksken eten. Op de vraag of hij ooit één van zijn wieleridolen in koers al had weten stoppen om een koeksken te eten, moest hij ons het antwoord schuldig blijven. Tuurlijk niet! Het zou sjiek zijn in koers als iedereen apart zou beginnen stoppen om iets te eten, en dat dan een keer of twintig op een koers. De Ronde van Frankrijk zou zes weken duren! Na het leren klimmen en het schakelen is onze volgende missie om Karsten te leren eten terwijl hij fietst. Via Idegem ging het naar Appelterre, zo richting Ninove via de “Atomse Rommelmarkt” naar Welle. Daar zaten we plots op het parcours van het Belgisch Kampioenschap voor U17. De seingevers keken nogal raar op aangezien er maar één van ons de reglementaire leeftijd had en de rest er minstens 30 jaar boven zat. Maar snel en gezwind als we waren, waren we niet af te stoppen. Ongelukkig genoeg was het BK nog niet van start gegaan, of we hadden nog kans gemaakt om te winnen.

Van Welle ging het naar Erembodegem waar eerst op de Hogeweg de registers nog eens werden opengetrokken en daarna in de Hekelgemstraat. Maar daar klonk de lokroep van Ingrids terras al. Wouter had van de afwezigheid van de President gebruik gemaakt om zijn ambities kracht bij te zetten en rijkelijk lekkers te trakteren voor zijn verjaardag. Maar dat was nog niet alles want Ingrid toverde daar ook nog schalen vol patékes uit dingen zijn hoed. Helaas had ondergetekende aan al dit lekkers moeten verzaken en moest ik geheel tegen mijn gedacht met de atletische tempel in een zwembad zitten ondertussen rijkelijk bediend van eten en drinken. Ja het zit mij niet altijd mee. Maar volgende week zijn we er weer met een rit naar verre einders en horizonnen. Tot dan!

El Churto