Op zaterdag sloeg in de Vuelta het noodlot toe, Pogacar viel op het asfalt nadat zijn voorwiel wegsloeg op een steen, batterij, chorizo worst of Spaanse vlieg. Wat het ook was waarover hij tuimelde, doet er niet echt toe maar dat het pijn deed dat staat vast. Exit de Ronde Van Spanje voor de leider, in dit geval de lijder, van het klassement. Gelukkig reed hij in volledig rode tenue en vielen zijn bloedsporen dan minder op bij de gevoelige kijkers. Maar de één zijn spreekwoordelijke dood is de ander zijn brood en de val van Pogiboy opent dan weer perspectieven en opportuniteiten voor de Remco op het komende WK in Canada, waar hij anders voor het zilver zou moeten strijden.

Ook op zaterdag, hoewel bij sommige al op vrijdag en bij anderen maar op zondag, viel de Chipka in de bus. Voor de drie lezers van de blog die niet van Groot-Aalst zijn, Chipka is het maandblad van de Stad Aalst, dat gelezen wordt door duizenden Aalstenaars. En in het septembernummer, of is het augustusnummer, een artikel over WTC De Faluintjes en ook wat over café Ingrid en Davy! Wij danken dan ook journalist Bram Leyman op onze blote knieën om even onze 50 jarig bestaan in de rode verf te zetten. Wij verwachten dan ook een toestroom van aanvragen door potentiële nieuwe leden. Maar de selectieproeven, die wij nu nog aan het samenstellen zijn, zullen niet van de poes zijn!

Deze zondagmorgen daagden er slechts een tiental leden op. Was het de aankondiging dat het een vlakke rit zou zijn, was het de scherpe pen van ondergetekende die bepaalde leden voor de borst heeft gestoten, was het een laatste citytrip van sommige leden, of was het de start van het nieuwe voetbalseizoen die voor sommigen prioritair is aan het fietsen? Hoe het ook kwam, de aanwezige selectie was allesbehalve min. Dat bleek ook van bij de start, met de wind in de rug haalden wij op de N41 richting Dendermonde snelheden van om en bij de 36 km/h, waardoor de eerste 15 kilometer afgelegd werden aan een gemiddelde van 31,2 wel zeer atypisch voor de WTC. Maar de wind blies dan ook met de volle vier Beaufort in de rug. Joris, nog altijd wat last van de luchtwegen, ook al rookt hij maar vier sigaretten per dag, hijgde dan al alsof een pak watten zijn luchtpijp gedeeltelijk versperde. Het zou niet beteren op de rest van de rit.

“Saai!!!”, werd er waarschijnlijk uit jaloezeriederij geroepen door een andere anonieme parcoursbouwer. Maar eens Vlassenbroek voorbij ging het langs landelijke, verkeersluwe wegen naar Hamme en verder naar Waasmunster dat we deze keer rechts lieten liggen. Ondertussen werd er op kop duchtig afgelost gezien de strakke rugwind. Toch slaagde Stefano Di Transpirare erin om al een volledige bidon uit te zweten op zijn liggende buis. Geen zoutfiguren op trui of broek bij Stefano, maar wel op zijn carbonnen kader. Het merendeel van de aanwezigen had zich dan ook getooid in warme kledij hoewel de temperatuur bij vertrek al op 17 graden stond. Joris had zich zelfs de “eventvest” aangemeten, die eigenlijk geschikt is voor temperaturen tot “-5°C” en dus niet voor 20°C wat het ondertussen was geworden. Gelukkig voor hem, kregen we ter hoogte van het mondaine Daknam een miezerige regenbui over ons. Dit dorp aan de Durme was trouwens eertijds de inspiratiebron voor de grootste hit van wijlen Peter Koeleweyn :”Kom van dat Dak nam!”, naar ik mij heb laten vertellen. Rare jongens die Hollanders met van die nog raardere familienamen. Wie noemt er zichzelf nu ook naar frisse rosé of koude witte wijn?

Gelukkig voor de rest blies de sterke wind de regenwolken snel voorbij en bij het keerpunt leek het ook of hij wat schuiner was komen te zitten. Althans, de vrees dat we de ganse weg de wind op de freter zouden hebben, bleek ongegrond. Akkoord er waren kilometers waarbij het stoempen en bonken was, maar er waren evenveel kilometers waarbij hij in de zij stond en het nog meeviel. Althans voor negen van de tien aanwezigen. Hoe de wind ook stond, Joris bleef proesten en hijgen maar kon er af en toe nog een kwinkslag tussen gooien, waaruit bleek dat het zuurstoftekort zijn hersenen nog niet had aangetast en dat het enkel zijn benen waren die er onder te lijden hadden. Als we dan ook nog eens door Lammeken reden, bleek de kracht bijna volledig uit zijn twee benen. Af en toe diende een helpende hand van Wouter, Joris terug in de groep te brengen, schoof hij op naar de tweede rij om er bij de volgende brug over de E17 weer los door te zakken. Gelukkig volgde daar een algemene plaspauze voor de finale waarbij een “koekske” wat nieuwe krachten bracht. Voor even dan toch. In de open kouters tussen Lokeren en Zele, kregen we de wind bij het draaien en keren dan eens op kop, dan in de rug en dan weer in de zij. Kris DB zette zich dan maar als een metronoom op kop en hield het tempo zo strak dat Jos naar voor kwam om hem tot wat matiging aan te manen. Maar als de conditie zodanig goed is, is het moeilijk om onder uw niveau te koersen. Laat Evenepoel een kermiskoers rijden met de amateurs, hij zou ze ook onbewust zeer doen met het gedacht dat ze wel zouden kunnen volgen.

Gelukkig was de rit, afgezien van wat bruggen, zo vlak als een strandlaken, hoewel…van Wieze richting Moorsel moesten we nog de Dendervallei uit geraken en de lange klim vals plat naar de Ravenakkersraat, was er dan ook veel te veel aan voor Joris. Zowel Wouter als ondergetekende zouden de rit beëindigen met een overtrainde arm van Joris omhoog te duwen. Van een complete work-out gesproken. Joris hijgde, piepte en toeterde ondertussen zo luid dat er kinderen buiten kwamen omdat ze dachten dat de crème-kar in aantocht was! Maar ook op deze col raakte hij uiteindelijk boven. Nog was de lijdensweg niet teneinde want de rit zou eindigen via de Kokerij, kassei dus, die weliswaar door de jaren werd afgebiesd met fietspaden of althans bestrating die er moet op lijken. En uiteindelijk bolden wij om 11:20 uur al het smalle gangpad naar Ingrids koer binnen.

De President zou later nog aansluiten op het terras omdat hij nog wat “afbraakselwerken” had van een buurtfeest in de Meldertse favella’s. Geen keizekes en salamikes, wel verse suikerwafels en franchipannekes van een A-merk, aangevuld met snoepgoed met plantaardige gelatine. Het moet wat gezond blijven ook é. De Scalle die een sportieve week achter de rug had met de Marathonstoet van Faubourg op dinsdag, koers op donderdag, voetbal kijken op vrijdag en zaterdag en WTC-rit op zondag zat duidelijk door zijn reserves heen en moest die alras aanvullen met een pilsken, waarbij hij navolging genoot van Thierry. Ondertussen raakte Ingrid zonder Duvelgelazen aangezien er direct 6 Gino’s moesten worden klaar gemaakt. Gelukkig zat Ollie bij Marina te kaarten of het zou hem niet aangestaan hebben dat ze iets anders dan Duvel deden in zijn glazen. Zo eindigde weer een geanimeerde zondagrit tussen pot en pint. Volgende week zal er geen officiële rit zijn aangezien de WTC met een beenhesp-en hotdogstand zal aanwezig zijn op Meldert Kermis. Hopelijk mogen wij iedereen talrijk aanwezig verwelkomen, behalve Stefano dan, die wel gaat rijden want er is toch genoeg volk om te helpen.

El Churto