Zaterdag werd Remco uitgebreid gevierd in Schepdaal met het evenement “The Ride with Remco”. Meer dan tweeduizend fans daagden met de koersfiets op om een ritje te doen met de kersverse tweevoudig olympisch kampioen. Had ik kunnen gaan, ik zou mij belangeloos hebben opgeofferd om Oumamiken gezelschap te houden terwijl hare chérie met zijn fans op de baan was. Maar ik zowel als de andere WTC leden maakten niet hun opwachting op het festijn van de figu
Daags voor onze rit schreef de kleine van Schepdaal geschiedenis met zijn medaille op de wegrit in Parijs. In een superspannende finale waar hij schreeuwde naar een fiets, een fiets, ... Allez ...gevolgd door een onbeschrijflijke finish op een iconische locatie ... deze gaat sowieso de geschiedenisboeken in. We mogen fier zijn op de kleine Remco die de grote beren vlotjes uit het wi
Het is niet de eerste keer dat ik wat verslagruimte spendeer aan de Aërokogel van Schepdaal. Deze keer zou het een schande zijn moest ik zijn topprestatie van de zaterdag voor onze rit negeren en er met geen woord over reppen. De Remco behaalde, zoals iedereen ondertussen wel al weet, tenzij u een dag op vakantie was op Saturnus, goud in de tijdrit van de Olympische Spelen 2024 in Parijs. Zijn compagnon de route voor de gelegenheid, Wout Van Aert, behaalde een prachtige bronzen medaille. Ubermensch Filippo Ganna, een reus van één meter vijfennegentig, nestelde zich evenwel tussen de twee met een zilveren plak. Maar de meeste eer en roem ging dus vooral naar grote meneer Evenepoel. “Kiekenbisj” bezorgde hij ondergetekende, ook wel deels omdat onze vloerkoeling wat te veel koelde, maar toch vooral omdat de kleine ket, opnieuw weergaloos groots was in zijn daden. Als er nu nog “nen tekzjieker” enig woord van kritiek zou hebben, moeten ze hem stante pede op zo een bijna onbestuurbare tijdritfiets tegen 55 km/h in de gietende regen achter een auto voort trekken door de glibberige strat
Vorige week zette onze President zich nog achter zijn “typmasjien” en toverde daar een pareltje van een verslag uit zijn fietshelm. Daaruit is nog maar eens gebleken hoe multifunctioneel inzetbaar hij is. Vooral zijn passage over de Witte Hoeve in Sint-Lievens-Esse was een throwback naar lang vervlogen tijden van hemdjes in de broek, strak geföhnde kuiven bij de Marina’s, perfect gelegde permenanten bij de Johnnies, Ford Capri’s en Opel Manta’s. Ondergetekende is trouwens net terug na een buitenlandse stage op een afgelegen eilandenarchipel waar fietsen nog moet uitgevonden worden. Als ge met den huurauto meer in eerste en tweede vitesse hebt gereden dan in vierde dan moet ge beseffen dat het daar veel te steil bergop ga
Vorige week hadden we eens getest hoe de artificiële intelligentie een verslag zou schrijven over een zondags ritje van onze club. Het moet gezegd, het resultaat was nog behoorlijk te pruimen. Maar kan Chat WTC ooit de plaats innemen van onze gerenommeerde blogger El Churto of van de vrouwelijke ad-interim blogster El Ro? Kan de AI het snot proeven van zijn voorligger, vloeken wanneer er vooraan niet luid geroepen word omdat er zich putten in het wegdek bevinden, krampen voelen opkomen van aan de kleine teen tot geschoren balzak, roepen en tieren op zondagse snelheidsduivels die ons rakelings voorbij scheuren of zelfs commentaar geven op snelheidsduivels binnen ons peloton? Ik dacht het niet! Peloton, nog zo een woord waar we tegenwoordig moeten mee opletten. Blijkbaar heeft één of ander Amerikaans bedrijf hier een patent op genomen en moeten bijgevolg grote of kleine organisaties een ferme schadevergoeding betalen en van naam veranderen. Gelukkig noemt ons clubken niet, Le Peloto
Als ridders, bisschoppen, koningen beslissen om met hun volgelingen van Oost naar West te fietsen met een fiets met dikke banden (om het woord gravelfiets niet te gebruiken) kan je al raden dat het zondag armoe troef was aan de start van onze zondagsrit. Intussentijd zijn onze uitgeputte manschappen goed en wel wedergekeerd naar ‘Oost West, Thuis Best!’ in een staat van vermoeide maar blakende gezondheid. Via dit kanaal wil ik elk van hen toch even feliciteren met hun knappe pres
De tijden veranderen. Vroeger konden coureurs amper zinnen bouwen met meer dan vier woorden wanneer ze geïnterviewd werden. Meer dan “Waur es mijn vraa?! Mijn vraa!” Kwam er niet uit als ze bij een overwinning geheel zegedronken de streep overreden. Ondertussen zijn onze wielerhelden geëvolueerd naar vlotpratende weetals die over alles een mondje kunnen mee klappen. Cultuur? Geen probleem. Koken? Geen probleem. Politiek? Ondertussen ook vanzelfsprekend. Zo is het ook geëvolueerd binnen onze aller eigenste WTC. Hebben ze bij de kiezing in Meldert een bijzitter nodig, hopla ze duiden de Peter aan, die geheel plichtbewust de zondagrit overslaat en zich van zijn beste politi
Een weekje voor de verkiezingen deed de President nog een charme-offensief om een absolute meerderheid aan stemmen binnen te halen. Net voor het weekend en de zondagrit bezorgde hij alle achterstallige wieleruitrustingstukken bij de eerder misdeelde leden. Of dit genoeg zou zijn om een klinkende overwinning veilig te stellen zou de nabije toekomst moeten uitwijzen. De opposite was namelijk al weken bezig om de schijnwerper naar zichzelf te draaien. Zo werden er al een paar pareltjes van ritten door hen afgeleverd en deed Els vorige week ook nog een meesterzet door een feilloos ritverslag af te leveren nadat een paar tere zieltjes, wiejke tingels in de volksmond, het lieten afweten ingevolge de zoveelste waterige zondag. Of zi
Op de dag dat Tim Merlier zijn derde eindzege binnenhaalde in de Giro D’Italia en onze Tadej met weelderige haarpluk (waar sommige onder ons enkel maar jaloers kunnen op zijn) zich tot eindwinnaar kroonde zag het er in het WTC-batillion in de ochtend een pak minder rooskleurig uit.
Omstreeks 8 uur in de ochtend sijpelden de eerste annulaties binnen, weemoed over de langdurige herfst, knie-problemen, covid-recup, zelfs enige lepra-symptomen werden gemeld van mensen die veronderstellen dat ze toch enige vorm van bruistablet in zich hebb
