Als ridders, bisschoppen, koningen beslissen om met hun volgelingen van Oost naar West te fietsen met een fiets met dikke banden (om het woord gravelfiets niet te gebruiken) kan je al raden dat het zondag armoe troef was aan de start van onze zondagsrit. Intussentijd zijn onze uitgeputte manschappen goed en wel wedergekeerd naar ‘Oost West, Thuis Best!’ in een staat van vermoeide maar blakende gezondheid. Via dit kanaal wil ik elk van hen toch even feliciteren met hun knappe pres
De tijden veranderen. Vroeger konden coureurs amper zinnen bouwen met meer dan vier woorden wanneer ze geïnterviewd werden. Meer dan “Waur es mijn vraa?! Mijn vraa!” Kwam er niet uit als ze bij een overwinning geheel zegedronken de streep overreden. Ondertussen zijn onze wielerhelden geëvolueerd naar vlotpratende weetals die over alles een mondje kunnen mee klappen. Cultuur? Geen probleem. Koken? Geen probleem. Politiek? Ondertussen ook vanzelfsprekend. Zo is het ook geëvolueerd binnen onze aller eigenste WTC. Hebben ze bij de kiezing in Meldert een bijzitter nodig, hopla ze duiden de Peter aan, die geheel plichtbewust de zondagrit overslaat en zich van zijn beste politi
Een weekje voor de verkiezingen deed de President nog een charme-offensief om een absolute meerderheid aan stemmen binnen te halen. Net voor het weekend en de zondagrit bezorgde hij alle achterstallige wieleruitrustingstukken bij de eerder misdeelde leden. Of dit genoeg zou zijn om een klinkende overwinning veilig te stellen zou de nabije toekomst moeten uitwijzen. De opposite was namelijk al weken bezig om de schijnwerper naar zichzelf te draaien. Zo werden er al een paar pareltjes van ritten door hen afgeleverd en deed Els vorige week ook nog een meesterzet door een feilloos ritverslag af te leveren nadat een paar tere zieltjes, wiejke tingels in de volksmond, het lieten afweten ingevolge de zoveelste waterige zondag. Of zi
Op de dag dat Tim Merlier zijn derde eindzege binnenhaalde in de Giro D’Italia en onze Tadej met weelderige haarpluk (waar sommige onder ons enkel maar jaloers kunnen op zijn) zich tot eindwinnaar kroonde zag het er in het WTC-batillion in de ochtend een pak minder rooskleurig uit.
Omstreeks 8 uur in de ochtend sijpelden de eerste annulaties binnen, weemoed over de langdurige herfst, knie-problemen, covid-recup, zelfs enige lepra-symptomen werden gemeld van mensen die veronderstellen dat ze toch enige vorm van bruistablet in zich hebb
In de Giro d’Italia was de spanning al van bij de eerste ritten weg, dankzij superman Pogacar die alle rechtstreekse concurrenten meteen het nakijken gaf. Net zoals kinderen zich wel eens spiegelen aan superhelden en hun superkrachten proberen te kopiëren, zijn er ook volwassenen die denken dat zij een verre afstammeling of verwant zijn van topcoureurs en dat ze bijgevolg toch ook een beetje van die suprematie bezitten. Maar daarover onmid
Dag drie van het WTC-weekend zou de kers op de taart worden, den “boequé” van het vuurwerk, den blommeké van de koers. Twee van de fietsers van de eerste twee dagen lieten echter Jo’s masterpiece aan hun neus voorbij gaan. Katrien vond dat het nu eindelijk wel eens tijd was om wat tijd met dochterlief te besteden en trok met Els en Wendy en de kids naar Kortrijk voor een welverdiende plons in de verfrissende baden van Lago. Alleen nestelden de dames zich op het zonove
Dag twee diende zich veelbelovend aan, een staalblauwe hemel, een stralende ochtendzon en een prachtig uitzicht zowel vanop de kamers als van in de ontbijtzaal van ons hotel Panoramique van Floreal Holidays. En al ben ik misschien ietwat bevooroordeeld met een partner die voor deze groep werkt, er viel echt niets op aan te merken. Oké, de voorkant van het hotel ziet er dan wel wat sjofel en gedateerd uit maar de achterkant maakt heel veel goed, zo ook de kamers om nog maar te zwijgen van het rijke ontbijt en het lekkere avondeten. Maar ik ben hier niet om hotelrecensies te schrijven, daarvoor mo
Daags nadat onze lieven heer met zijn boot ten hemel was gevaren, stond voor de zoveelste keer het wtc-fietsweekend ingepland. De troepen onzer Faluintjestrots zouden deze keer neerstrijken in het onooglijke dorpje Mont Saint-Aubert in de onmiddellijke omgeving van Doornik. En ja hoor, ook traditioneel lag ons hotel dit jaar, net als vorig jaar bovenop een heuvel, 147 meter boven de zeespiegel. Op dag één verliep de klim naar het hotel nog vrij vlot aangezien iedereen er met de auto toe kwam. Nog geen man of vrouw overboord uit den boot van onzen lieve heer, alle geregistreerde fietsers, zijnde 15 stu
Coureur, wielrenner, het is eigenlijk een zittend beroep. De enige keer dat hij zich eens rechtzet is wanneer het eens steil bergop gaat of wanneer een sprint zich aandient. Voor de rest van de werkdag : zitten, zitten en nog eens zitten. En wat gebeurt er als men te veel zit? De buikspieren en de rugspieren verslappen. In het profwielrennen wordt er dan aan “core stability” gedaan om deze spiergroepen bij te trainen. Maar dan nog, toppers als Mathieu Van Der Poel hebben ook wel eens last in de onderrug, met matige prestaties tot gevolg. Wel nu, in het niveau net onder het profwielrennen, het WTC-niveau als het ware, wordt er amper aan “core stability” gedaan en als dan de vrouw van het WTC-lid haar jaarlijkse klaagzang start dat het terras en de oprit er toch wel groen, grijs en vuil bij ligt, dan moet de coureur even uit zijn comfortzone stappen. Er zal en er moet dan geschuurd worden, dat de borstelharen zo ver weg slijten dat enkel het hout van de borstel nog overblijft. Schrobben, schuren, skarten en krabben, dat groen moet eraf! Als de klus dan eindelijk geklaard is, de coureur neerzijgt in zijn eveneens afgeschuurde tuinstoel, zijn “Jupk
