Had Baden Powell nog geleefd, het zou vandaag, 21 juli, een hoogdag voor hem zijn geweest.

Daags nadat Thomas De Gendt de achtste Tourrit van Macon naar Saint-Etienne op glorieuze wijze wist te winnen, mocht er in onze zondagrit ook wel wat wielerheroïek zitten. Nu de President een deel van zijn WTC-zonen en -dochters heeft uitgestuurd om ook over de landsgrenzen wat promotie te maken en en passant wat kaarten voor het eetfestijn te verkopen, daagden er slechts tien die hards op voor de rit.

De dag na de Grand Départ in Brussel en de dag van de ploegentijdrit die eveneens in onze hoofdstad zou doorgaan, stond onze rit naar het mooie Munte nog eens op de kalender. Dat in dit weekend alle media aandacht naar Eddy Merckx ging en voor één keer niet naar de WTC kon ieder van ons begrijpen.

Op zondag 30 juni stond de rit gepland met de naam Overbeek. Overbeek, hoor ik U denken. De rit situeerde zich vooral rond, door en over Wetteren.

Waterloo, in 1815 het strijdtoneel van één van de beroemdste veldslagen uit de geschiedenis. Napoleon, u weet wel, die mens die zichzelf noemde naar de zure, ronde gele “bollen”, wilde zich ter plaatse onsterfelijk maken door zijn vijanden een klinkende pandoering te geven.

Het leek deze morgen alsof de klok veertig jaar terug was gedraaid in Meldert. Uit alle windrichtingen doken coureurs in legendarische tenues en dito fietsen op. Wie van ons op zijn weg naar het lokaal gekruist werd door een groep moderne wielertoeristen kreeg verbaasde blikken toegeworpen.

Op zondag 9 juni stond andermaal onze klassieker naar het Atomium op het programma. Mits enige aanpassingen in de route van vorige editie zou deze tocht naar onze Belgische hoofdstad weer wat verrassingen in petto hebben. Wisten wij veel bij vertrek.

3 van ons fietsweekend in de prachtige, groene, bijna gravel-vrije omgeving van de Kempen. Alhoewel gravel-vrij. Door de vele kilometers doorheen deze streek hebben wij vele mooie stukjes natuur mogen bewonderen. Naast het water, over het water en zelfs door het water.

Dag 2 van het fietsweekend van de WTC in de Kempen. Na een stevig ontbijt staan we met z’n allen klaar om onze volgende rit aan te vangen. Dit keer in de huidige kleuren van de club en er zijn geen vreemde eenden meer in de bijt te bespeuren. Niemand die het aandurft om in de kleuren van de concurrentie, alhoewel, de Vliegende Spaak is al lang geen concurrentie meer, te verschijnen.

Wij schrijven vrijdag 31 mei 2019. De dag na onze Heer Hemelvaart. Geen enkele weerman of weervrouw kan een verklaring vinden voor het feit dat, wanneer de WTC op fietsweekend vertrekt, de druilerige dagen van weleer vervagen in het niets en temperaturen van 25° C en meer de bovenhand nemen.